Aankomst Belém

Ik ben nu 4 dagen in Belém en zo langzamerhand kom ik een beetje bij van alle drukte tijdens de voorbereidingen. Vóór vertrek heb ik de hele nacht doorgewerkt om het huis goed achter te laten en alle bagage mee te nemen. Mijn broer Hans kwam mij halen om 5 uur. Ik voelde me als een zombie, maar had alles gedaan wat ik wilde doen. Bij check-in bleek dat ik 77 kilo bij me had, waarvan ik 60 kilo al had geregeld. De rest moest ik bijbetalen.
Aan boord redelijk geslapen en leuke mensen ontmoet. Ik maakte me een beetje zorgen over de 38 kilo gereedschap bij de douane in Fortaleza, maar het officiële document van het Consulaat opende alle deuren en ik kon zo door. Toen moest ik alles nog inchecken naar Belem. Ook daar probeerde ik iets te regelen met de bagage, maar iedereen had al zoveel zodat er niets te verdelen viel. Het was ongeveer 50 euro, dus dat viel ook wel mee.

Bij aankomst in Belém klonk er traditionele muziek en stond een folkloristische groep te dansen. Voor mij stond er een delegatie van 6 personen! Het was een heerlijk, warm welkom. Ik heb zolang even mijn intrek genomen in Casa Gianluca.

De volgende dag ben ik met ZeCarlos en Mery de stad ingegaan en heerlijk geluncht aan het water. Ik heb meteen een hangmat gekocht, een ventilator en een CD-speler. Voorlopig kan ik hiermee vooruit.

Gister naar o Cirio geweest, de jaarlijkse processie van O.L. Vrouw van Nazaret, beschermvrouwe van de Amazone. Een gebeurtenis waar 2 miljoen mensen aanwezig zijn. Het was weer een hele belevenis. De anderen wilde dichtbij het beeld lopen, maar daar kwam je niet bij. We werden bijna platgedrukt. Het beeld staat op een kar wordt voortgesleept aan een touw van een paar honderd meter. Als je écht een intentie of boetedoening hebt is het de kunst het touw te bemachtigen. Het is bijna niet te doen en is weggelegd voor de allersterkten. Gelukkig konden we op een verhoging staan en hebben het op een afstandje gevolgd. Mensen lopen met bootjes, huisjes, auto´s en plastic lichaamsdelen op het hoofd om voor te bidden of te bedanken. Er heerst een enorme devotie. Prachtig en emotioneel om te zien.

Na afloop zijn we naar huis gegaan voor de traditionele lunch met ´pato no tucupi´(eend). Daarna heb ik alleen maar geslapen en vanmorgen om 6 uur opgestaan. Ik denk dat ik een beetje bij begin te komen. Vanavond ga ik naar het kindertehuis, want de kinderen komen terug van een paar dagen thuis. Ik kijk er naar uit....