Joke in Brasil

De afgelopen week ben ik 4 dagen in het kindertehuis geweest. Er wonen nu 14 kinderen tussen de 9 en 17 jaar. Er is een coordinator, 2 begeleiders en een kokkin/wasvrouw. Helaas is er weinig aandacht voor de kinderen en zijn er bijna geen aktiviteiten. Hoe minder kinderen, hoe minder aandacht lijkt wel. Alleen op zaterdag is er 2 uur capoeira, maar aangezien de kinderen eens per 2 weken naar huis of familie gaan hebben ze maar 2x per maand les.
De schoolresultaten zijn ook minimaal. Fabiano is 9 jaar, heeft elders een tijdje op school gezeten en nu een jaar hier, maar kan zelfs losse letters nog niet lezen. De begeleidster geeft hem huiswerk om woordjes na te schrijven, maar hij weet niet eens wat hij schrijft. Zo gaat het op school ook. Ik heb besloten om 3 ochtenden in de week de 2 jongsten te helpen met lezen en rekenen.
Zaterdag ben ik weer met 6 jongens de stad in gegaan om schoenen en slippers te kopen. Ze weten me goed over te halen..... Drie van hen wilden ´merk´slippers ipv schoenen. Ik kon hun grote smile en overtuiging niet weerstaan en kocht dus slippers van 8 euro, terwijl ze normaal slippers van 3 euro hebben. Maar ze hebben dan nu ook echte ´Kenneth`!!!????
Het weekend was Fabiano de enige ´kleine´in het tehuis en wilde op mijn kamer slapen. Hij vroeg me een verhaaltje voor te lezen, waarmee hij herinneringen ophaalde van 5 jaar geleden toen hij 2 maanden bij mij woonde. Ik heb niet het gevoel dat het alweer zo lang geleden is. Het lijkt zo gewoon, maar ik weet dat het bijzonder is dat ik hier weer ben.

Donderdagavond was ik weer even in het buurthuis voor een feestelijke afsluiting van de naaicursus. De meeste vrouwen hadden hun kinderen en/of man meegenomen. Allemaal net gedoucht, natte haren en schone kleren. Ze hadden zelf lekkere dingen meegenomen zoals een hartige (sandwich)taart, een kaastulband, cocoscake, chocoladecake, passievruchtcake en frisdrank. Ik heb ze allemaal geproefd en het was heerlijk! Kleurrijke cake en frisdrank hoort hier echt bij een feestje.
Wij hadden de ruimte aangekleed met palmtakken, tekenpatronen aan de wand en een slinger van reepjes stof. De lerares haalde iedereen naar voren om hun gemaakte kledingstukken te tonen. Sommige hadden op hun blouse of rok iets geborduurd of geschilderd. Leuk om de eigen creativiteit hier te zien. Al met al was het een geslaagde avond.

Ongeveer 6 vrouwen willen heel graag verder met het naaiproject en we hebben besloten dat wij elke maandag en dinsdagmiddag bij elkaar komen. Ze willen nog veel meer leren en heel graag kleding maken of andere artikelen die ze kunnen verkopen. Dat is heel gebruikelijk hier. De meeste vrouwen hebben een klein inkomen, dus willen graag hieraan meewerken.
We zijn maandag begonnen. De werkmethode is wel heel anders want ze werken met rekbare, syntetische stoffen en hele andere modellen. Veel shortjes en polyester t-shirtjes in allerlei variaties. Ze komen met fotootjes uit bladen, maar dat zal ik zelf ook moeten oefenen. We hebben er in ieder geval erg veel zin in.
Miriam is een vrouw van 38 met 4 kinderen die ook graag mee wil doen, maar haar man is er op tegen. Ze heeft de cursus ook zonder toestemming gedaan, en ze mocht niet naar de afsluiting. Haar zoontje vertelde me vandaag dat ze volgende wel zou komen. Ik hoop het echt voor haar, want ze heeft er heel veel plezier in en ze kan het ook goed.

Dinsdagochtend ben ik met 2 collega´s naar de stad geweest met de auto. Ik heb een lockmachine gekocht en wat materiaal om te beginnen. Ook waren er 4 dozen op het postkantoor aangekomen die ik vanuit Nederland verstuurd had. Eén zat vol met naaispullen en stoffen, dus die komt goed van pas. Een doos boeken, lakens, algemene spullen, knutselmateriaal en speelgoed. Toch wel heel leuk zo´doos open te maken want ik ben allang vergeten wat er in zit.

Ik zou gister dus weer naar het tehuis gaan, maar zit met een lelijke wond op mijn voet wat niet verbeterd. Het begon met een klein wondje en is verder geïnfecteerd en ontstoken. Ik heb vorig jaar ook hier zoiets opgelopen en meegenomen naar Nederland. Toen duurde het ook lang voor het genas. Ze hebben me dus naar de dokter in het ziekenhuis gebracht. Ik heb nu een antibioticakuur en moet wat rust houden, want mijn voet zet anders erg op.
Dit zijn de nadelen van het andere klimaat en omstandigheden. Ik zal even wat resistentie moeten opbouwen, maar verder gaat het prima!