Vorderingen

Ik voel me een stuk beter nu de wond op m´n voet aan het genezen is. Hierdoor heb ik meer energie en ben ik wat mobieler. Ik heb meteen maar een fiets gekocht.

Vorige week ben ik met ZeCarlos en Mery meegegaan naar een Italiaanse vriend in Castanhal, 50 km van hier. Zij kennen elkaar van Minas Gerais waar zij in een opvanghuis voor (ex)verslaafden werkten. Wij hebben daar toen ook 2 jongens naar toe gestuurd. De Italiaan gaat nu hier met de therapie beginnen en is aan de bouw begonnen van het opvanghuis. In de buurt is een prachtige plek met helder water en een kleine waterval. Er kwamen nog wat vrienden die ook allemaal in dit werk zitten, dus genoeg om over te praten. Lekker wat vlees op het vuur en relaxen in de hangmat.

Daarna ben ik naar het kindertehuis gegaan waar we zaterdag een vergadering hadden. Omdat er veel op het terrein te doen is zoals beplanting, tuinbouw, cursussen voor de buurt en de uitbreiding van de timmerwerkplaats gaat er de laatste jaren veel te weinig aandacht naar de kinderen. Om dit te verbeteren heb ik het idee geopperd om de projecten van elkaar te scheiden. Dit betekent dat de kinderen in het ´voorhuis´ gaan wonen en slapen. Daar zijn enkele kamers (met wc en douche) die nu in gebruik zijn als bibliotheek, opslagruimte, kantoor of door medewerkers (zoals ik). Er kunnen 2-3 kinderen per leeftijdsgroep in een kamer. Hiermee is een serieus probleem van één grote slaapzaal ook opgelost. De jongsten kunnen nu eerder naar bed en iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen spullen en het schoonmaken van hun kamer. We gaan alles opnieuw schilderen en opknappen zodat het een echt woonhuis wordt.
De kamers in het ´achterhuis´ worden gebruikt door de medewerkers, er kunnen cursussen gegeven worden in de oude slaapzaal en er is genoeg ruimte voor opslag.
Het idee werd met veel enthousiasme ontvangen. In de vakantieperiode januari-februari kunnen wij hiermee aan de slag.

Een ander mooi voorbeeld is dat Berenice, een begeleidster, op mijn verzoek extra aandacht aan de 2 jongsten heeft gegeven tijdens de huiswerktijden. Vol trots kwam ze me vertellen dat ze nu het alfabet kenden. Ze hebben zo´n enorme leerachterstand dat ze echt één op één begeleiding nodig hebben. Het weekend heb ik ook samen met haar gewerkt en we hebben veel dingen kunnen bespreken. Ik zie dat ze opnieuw gemotiveerd raakt en meer interesse toont in de kinderen. We hebben zaterdag met de 6 jongens die in huis waren een hamburger op het plein gegeten en we zijn naar het circus geweest in het dorp. Wat acrobatiek, gegoochel en een clown doet al vele mensen lachen. Al met al een heerlijk weekend!

Maandag en dinsdag hadden we weer de naaiclub, maar er kwamen slechts 3 vrouwen opdagen. Ik weet dat ze graag komen, al is het alleen maar om er even uit te zijn, maar door huiselijke omstandigheden, ziekte, oppas of ruzie kunnen ze niet komen.
Eén van de vrouwen, Helena, vertelde in tranen dat haar man net bij haar was weggegaan. Het huwelijk was niet goed meer en zij wilde ook dat hij ging, maar ze maakt zich grote zorgen om haar 3 kinderen. Het enige vooruitzicht is dat ze volgende week gaat beginnen bij een kraam die lunches verkoopt bij een bedrijf hier in de straat. Het is een hele lieve, zorgzame vrouw en ik zal haar steunen waar mogelijk.