Joke in Brasil

Ik heb weer een drukke week achter de rug. Ik dacht het weekend rustig aan te doen en eens tijd te nemen voor mijzelf, maar dat liep toch anders. Ik wilde niet in het tehuis blijven, want dan vragen de kinderen toch mijn aandacht. Vrijdagochtend was de distribuïtie van de voedselpakketten in het kindertehuis. Daarna ben ik naar Casa Gianluca (buurthuis) gegaan. Een afstand van 40 km, maar dichter bij de stad Belém. Ik heb het gecombineerd met een uitstapje naar de grote supermarkt. Zaterdagochtend heb ik hier wat voor mijzelf zitten naaien, maar ´smiddags kwam de mozaïkleraar om enkele werkstukken af te maken met de groep. Het werd een drukte van jewelste, maar heel gezellig. Zijn vrouw was ook meegekomen om met mij kennis te maken. Een leuke, enthousiaste vrouw en zeer creatief. Zij maakt o.a. tassen en kleine rugzakken. We hebben afgesproken om in februari naar de organisatie te gaan die cursussen subsidieerd. Zij gaat hier dan een cursus ´tassen maken´geven. Leuk om zo aan allerlei contacten te komen en ik leer ook allerlei nieuwe dingen maken.

Twee jongens uit het kindertehuis kwamen ook nog hier om het weekend door te brengen. Ze kunnen hier een beetje op internet spelen en MSN-en. Eén ervan, Rafael, is sinds 1 maand bij ons en is via de kinderbescherming binnen gekomen. In het begin was hij erg moeilijk en uitdagend, maar ik heb nu een goeie band met hem. Ik vind het zo mooi te zien hoe zijn gedrag veranderd is en hij is ook niet meer zo gespannen en agressief.

´sAvonds ben ik naar Carlos (Italiaan) en Celine gegaan met een flesje wijn. Ofschoon hij hier 10 minuten lopen vandaan woont, komt hij mij halen en brengen. Terug regende het en hij met een regenjack en helm en ik met een t-shirtje en paraplu achter op de motor. En dan denk ik, jullie moeten mij hier toch eens zien....

Socorro, die hier ook woont, ging zondag naar een congres waar zij lokale spullen zou verkopen. Omdat haar collega niet kon en zij ook onze 3D kerstkaarten zou meenemen ben ik meegegaan. 6 uur op, Socorro zich verslapen, bus gemist, bij aankomst niemand van de verkoop aanwezig, zij moest veel sta-geld betalen, geen lunchbon...., weinig verkocht, noem maar op. Maar het leuke is dat ik alles van een afstand kon bekijken hoe het er hier toe gaat en ik mij er niet druk om maak. Wetende de omstandigheden te aanvaarden omdat ik die toch niet kan veranderen. Ik ben om 14.00 uur weggegaan en thuisgekomen in slaap gevallen. Ik was kapot! Dit was mijn rustige weekend....

Vanmorgen kwam de mozaïkleraar en omdat het de laatste dag was wilde hij als afsluiting een feijoada-lunch (bonenschotel) maken. Aangezien hij zijn aandacht ook nog aan de leerlingen moest geven heb ik tot 1300 uur in de keuken gestaan. Ik had een lange tafel voor ze gemaakt in de salon zodat het echt iets feestelijks had.

Zo zie je dat je hier je dag niet kunt plannen. Af en toe komt er iemand langs met een probleem of een praatje en vanmiddag kwamen 2 vrouwen de naaimiddag afzeggen. Dit kwam mij eigenlijk wel goed uit. Morgenmiddag gaat het wel door, maar daarna ga ik weer naar het kindertehuis.