Cameta

Ik ben weer een paar dagen op pad geweest. Nu met mijn college Ernandi, zijn gezin en zus naar Cameta, waar hij vandaan komt. Voorheen was Cameta alleen bereikbaar per boot en duurde de reis 12 uur, maar sinds de nieuwe snelweg er is gaat het eerste gedeelte per bus en zijn we er in 5 uur. Het is een hobbelige tweebaansweg, gaat over twee lange bruggen en we moeten nog twee keer met een pont over. Het is soort dekschuit, aangedreven door een boot. Door de lage waterstand loopt de pont eerst vast, maar na enkele pogingen kunnen we toch weer verder. Bij elke stop komen er venters de bus in met drankjes, ijsjes, koekjes en gefrituurde snacks. We snoepen er lekker van want uiteindelijk zijn we op vakantie! Op het eindpunt staan volwassenen en kinderen zich te verdringen om de bagage naar de boot te dragen. Na 45 minuten is Cameta in zicht. Een oud stadje in het binnenland met een historisch verleden.

De broer van Ernandi staat op ons te wachten. Niemand weet dat ik ook mee ben, want dat is een verrassing voor Dona Maria (zijn moeder), die de volgende dag jarig is. Het is al donker en we gaan met de taxi naar huis. Even buiten het centrum houdt het asfalt op en rijden we door kuilen en met slippende banden en over de modderige straten. Het is een grote wijk met diverse soorten huizen, armzalige houten huisjes, stenen huisjes, maar ook grotere huizen omringt door hekwerken of muren.
De hele familie zit al op ons te wachten en Dona Maria is zeer verrast met mijn komst. Ze woont in een oud huis met 3 aparte ruimtes (kamers) waarvan de verf is afgebladderd en het hout onderaan wegrot. Het achterste stenen gedeelte (keuken, wc en douche) is verzakt en stort bijna in elkaar. Je kijkt tegen de dakpannen aan en een gedeelte is afgedekt met plastic zodat het niet binnenregent. Toch wonen er 8 mensen, zijzelf, een zoon, een dochter met man en 2 kinderen, een kleindochter en haar broer. Iedereen is welkom en ook wij kunnen er nog bij. Het is even wennen, maar de gastvrijheid en harmonie die er heerst is heel bijzonder.
Een meter naast het huis woont een andere zoon met vrouw en 2 dochtertjes. Het huis is net verbouwd en is ruim van opzet. Afhankelijk van de aktiviteit verplaatsen we ons dus van het ene naar het andere huis. Verderop woont nog een zoon met 3 jongens in een klein, houten huisje. Zijn vrouw is vorig jaar vertrokken en heeft de 4 kinderen bij hem achtergelaten. Ik ken hem verder niet, maar hij ziet er verslagen uit. Zijn dochtertje (11) woont nu bij oma.

De volgende ochtend word ik wakker door keiharde rockmuziek wat blijkt te komen uit een groot huis aan de overkant wat omringt is door muren. Bij ons is een normale conversatie niet meer mogelijk. Geluidsoverlast is een algemeen probleem in de wijken in Brazilië. Mensen houden geen rekening met elkaar en men durft ook geen klacht in te dienen bij de politie. Er is veel criminaliteit in de wijk, overvallen en er wordt regelmatig geschoten. Vreselijk om hier elke dag tussen te leven.

s´Middags is er voorlichting bij de medische post over gebitsverzorging. Ik ga met Ernandi z´n vrouw en de kinderen er naar toe. Het begint een uur later dan geplanned (heel gewoon hier), en het zit vol met kinderen en enkele ouders. Met behulp van een reuzegebit wordt alles uitgelegd en het poetsen gedemonstreerd. Daarna krijgen de kinderen merenda (fris met biscuitjes) en een tandenborstel. Als iedereen zijn tanden gepoetst heeft krijgen ze en fluorbehandeling. Het loopt wat ongeorganiseerd, maar het doel is bereikt.

Zaterdag is Dona Maria jarig en we willen wat cadeautjes kopen en een taart bestellen. Er rijdt hier geen bus, dus nemen we de ´motortaxi´ naar de stad die zigzaggend alle plassen, kuilen en blubber probeert te vermijden. Als ik 10 minuten later de helm afzet krap ik maar eens op mijn hoofd......?! Het is een leuk centrum met een haven, pleintjes, groen en historische gebouwen. Het is carnavalstijd en hier en daar hoor je de sambascholen oefenen.
Als we terugkomen is iedereen al in de weer voor de maaltijd. Er is vlees, kip en worst voor de grill, eend, (hét gerecht van Para), rijst, farofa en salade. Met wat wijn en bier zitten we heerlijk een paar uur te tafelen. Zoals hier gebruikelijk zingen we s´avonds met z´n allen voor de jarige, geven de cadeautjes en eten we taart met frisdrank.

Zondag om 8.00 uur gaan we naar de kerk in de wijk. Het is een kleine, eenvoudige kapel en vanwege een speciale bijeenkomst in de grote kerk zijn er weinig mensen aanwezig. Er wordt veel gezongen, geklapt en gezwaaid en aan het einde wordt ik onverwachts naar voren geroepen om mij voor te stellen. Ook Ernandi zegt nog iets en na afloop bezoeken we de grote overdekte binnenplaats ernaast waar bijeenkomsten, speciale diensten en cursussen gegeven worden. Er zijn twee kamers in ´aanbouw´ voor de catachismus. Ze beginnen hier gewoon te bouwen en elke keer als er wat geld is worden er weer stenen en cement gekocht. Voor we weggaan worden eerst nog de rijpe, rode vruchten van de cajuboom (cashewnoot) geplukt en aan ons meegegeven.

S´middags gaan ze naar het kindercarnaval, maar omdat ik wat last heb van mijn darmen blijf ik thuis met Renato (11) en leer ik hem Sudoku. De afgelopen dagen heb ik domino en yatzee met ze gespeeld en ze zijn dan ook dolblij als ze alle spelletjes mogen houden.
Na 2 uurtjes zijn de anderen al terug omdat het weer regent.

De volgende dag nemen we om 13.00 uur de boot terug naar Carapajó. We zitten voorin en plots hoor ik nederlands spreken. Het is een echtpaar die al vele jaren in Cameta woont met hun kinderen. Zij zijn bevriend met een andere Nederlandse vrouw die ik ontmoet heb bij de CMC bijeenkomst in mei. Ik had gehoopt haar te kunnen opzoeken, omdat zij ´in de buurt´ van Cameta woont, maar het bleek té ver om haar in 1 dag te bezoeken. We hebben leuk zitten praten en adressen uitgewisseld. Wie weet kom ik nog eens in Cameta en dan zal ik ze zeker opzoeken.

Thuis word ik hartelijk verwelkomd door Damião (17) en Alex (18). Ze zijn blij dat ik er weer ben. Zij zijn de enige jongens die al terug zijn omdat zij een cursus volgen. Deze cursus is een voorbereiding op een test om in aanmerking te komen voor een baan bij de gemeente. Zo werkt dat hier. Overheidsbedrijven bieden bijvoorbeeld 300 vacatures aan op verschillende niveaus. Elk niveau heeft een eigen test. Geinteresseerden kunnen hiervoor een voorbereidingscursus doen. Als je slaagt voor de test moet je nog afwachten of je opgeroepen wordt, want bij 300 vacaturen zijn soms 7500 deelnemers, kans 1 op 25. Maar Alex en Damião gaan er voor……!
Deze week gaan we beginnen met het huis op te knappen. Tot zover!