Muana

Ik heb een uitstapje gemaakt met Davi, Alex en Marcos naar Muana, een klein plaatsje op het eiland Marajo. Davi en Alex waren nog nooit de stad uitgeweest, dus het werd een heel avontuur. We zouden donderdagavond om 19.00 uur vertrekken, maar door de hevige regen konden we niet van huis weg. We besloten om de volgende dag de dagboot van 12.00 uur te nemen. De reis duurt 6-7 uur, dus zo konden we onderweg ook nog genieten van het prachtige Amazonegebied. Het was een 3 deks-schip waarvan de onderste 2 dekken ingericht zijn voor hangmatten. Het bovendek heeft overdekte zitplaatsen. Hier zitten de meeste jongelui, dus ook ´mijn jongens´ mengden zich tussen de mooie meiden. Ik doezelde lekker weg in mijn hangmat al schommelend op de deining van de golven.
De zoon van Dona Naza, onze gastvrouw, zat ook op deze boot. Bij aankomst liepen we direct naar het huis van zijn broer, want daar was een verjaardagsfeestje gaande. De live sambamuziek was van verre al te horen en het was dan ook een zeer hartelijk welkom om hier na 4,5 jaar weer terug te zijn. Wat een lieve, warme, gastvrije mensen zijn dit toch. Ik voelde mij weer helemaal thuis en ook de jongens werden aan iedereen voorgesteld en opgenomen in het gezelschap. Ik was hier heel blij mee, want de zij zijn dit niet gewend en blijven vaak onzeker op de achtergrond.
Ik logeer altijd in het huis van Dona Helena, een Italiaanse vrouw, die hier 20 jaar geleden een aantal projecten heeft opgezet en nog 1 á 2x per jaar hier komt. Sinds een aantal jaren werkt ze samen met Provida en Dona Naza is de coordinator. Naza is een lieve vrouw met een enorm groot hart. Ze vangt kinderen op, regelt voedselpakketten, distribueert ontvangen kleding en iedereen weet haar te vinden indien nodig. Ook regelt ze de vakantiekampen in juli voor zo´n 1000 kansarme kinderen uit het dorp en het binnenland.
De huizen zijn hier op palen gebouwd en verbonden door loopplanken en bruggetjes. De rivier vóór het huis heeft een getijverschil van 3 tot 4 meter. Als het eb is zie je de wortels van de palmbomen en krabbetjes op de modderige grond. Maar als het water hoog staat wordt er heerlijk gezwommen, de garnalenmanden uitgezet, gevist en gevaren. De jongens hebben nog een bekende uit het dorp hier opgezocht, zijn ´savonds uitgeweest en hebben zelf aan het roer gestaan. Al met al heeft iedereen enorm genoten en met heimwee in het hart zijn we zondagavond weer vertrokken!