Joke in Brasil

Missie voltooid

2010-04-08T05:27:00.000-07:00

Nu ik de laatste kinderen begeleid heb naar een nieuw thuis, mag ik met trots zeggen: Missie voltooid! Met een dankbaar en tevreden gevoel heb ik afscheid genomen van mijn 'Braziliaanse familie', want zo voelt het toch wel. Ruim 5 jaar heb ik lief en leed gedeeld met de kinderen en bewoners van Provida. Het zijn enorm warme mensen die, ondanks hun arm en eenvoudig bestaan, altijd voor iedereen klaarstaan. Ik heb veel van ze geleerd.

Het afscheid van de kinderen was het moeilijkst, maar ik weet dat ze een nieuw thuis hebben met hun broer en zus en heb vertrouwen in de begeleiding van de collega's van Provida. Roberval heeft mijn taak als coordinator overgenomen en hij is zeer begaan met het wel en wee van de community. Het is nu geen kindertehuis meer, maar het kinderproject met 80 kinderen uit de buurt is weer in volle gang. Er wordt bijles gegeven en aktiviteiten zoals knutselen, sport en spel en een voedzaam hapje. Veel kinderen komen zonder ontbijt, dus extra voeding is wel nodig. Er zijn twee nieuwe begeleidsters bijgekomen, waarvan één ervaring heeft in lesgeven en aktiviteiten en de andere 6 jaar ervaring bij de kinderbescherming. Zij zal dus niet alleen de kinderen begeleiden, maar ook het gezin waar ze uitkomen.

Ik heb ook Douglas (10) nog opgezocht in het tehuis waar hij nu woont. Hij heeft 2 jaar bij ons gewoond en ging terug naar zijn oma, maar zij kon hem niet meer aan. In dit tehuis is professionele begeleiding met veel discipline en zij werken aan de autonomie van de kinderen. Het huis ziet er verzorgd uit en er is een grote vijver (om te vissen), een tuin en een zwembad. Het deed me goed te zien waar hij terecht was gekomen.

Voor mijn afscheidsfeest had ik vrienden en kennissen uitgenodigd voor een lunch van feijoada (bonen) en barbeque. Mijn collega had zangers uit het dorp uitgenodigd, dus het geheel werd opgeluisterd met levende muziek. Veel mensen kwamen nog langs om mij te bedanken waarbij menig traantje viel. Ik kan terugkijken op de mooiste periode van mijn leven en ga op zoek naar een nieuw bestaan. Stichting oBraz zal het kinderproject blijven steunen en ik zal vast nog wel eens teruggaan.

Laatste loodjes

2010-03-04T11:17:00.001-08:00

Het is inmiddels maart en ik zit nog steeds in Brazilië, maar het einde is nu in zicht.
Morgen gaan de laatste 2 jongens verhuizen naar een huisje wat Provida en Stichting oBraz voor ze gekocht hebben. Ze gaan met hun zusje Tatiana (18) en broer Davi (21) wonen, vlakbij het tehuis. Zo kunnen ze blijven deelnemen aan de bijlessen en aktiviteiten van het kinderproject en de collega´s van Provida kunnen ze blijven begeleiden. Het zal niet makkelijk zijn voor Tatiana, want naast de verzorging van haar twee broertjes, komt er ook een baby aan. Tatiana heeft 7 jaar bij haar peetouders gewoond, maar daar is ze ongewenst zwanger geraakt door de zoon. Ze is nog verschillende klinieken afgeweest voor een abortus, maar daarvoor was de zwangerschap al te ver gevorderd. Haar wens om te werken en te studeren zal voorlopig niet door gaan. Wel vreselijk wat zo´n meisje in haar leven al heeft meegemaakt. Ik hoop maar dat ze het redt en dat ze steun krijgt van deze en gene. Davi zal voorlopig de kost moeten gaan verdienen, maar de baan waar hij mee bezig was heeft hij helaas niet gekregen. Hij gaat nu kijken bij de zagerij in het dorp, maar dat is wel heel zwaar lichamelijk werk. Tatiana kan tot haar zwangerschapsverlof bij Provida werken in de keuken. De stichting zal ook wat steunen waar nodig.
Maar nu zijn we druk om het huisje in orde te maken. Er moesten nog electriciteits- en waterleidingen gelegd worden, een douche, een vloertje en een houten buitenaanrecht. Het zijn 2 kleine ruimtes van ruwe bakstenen en een cementvloer, maar ik vind het er leuk uitzien. Alle spullen die ik achterlaat kunnen zij goed gebruiken zoals een strijkijzer, fiets, mobiel, radio/Cd, handdoeken, lakens etc. We hebben ook wat basis keukenspullen gekocht en wat borden en bestek. Ik hoop dat echt dat het goed gaat.

In december werden we verrast door een onbekende vriendengroep uit Belém die met Kerst iets wilde doen voor kansarme kinderen. Wij hebben een ochtend georganiseerd met sport en kinderspelen voor 300 kinderen uit de buurt. We hadden hulp van enkele vrijwilligers en het liep als een trein. De groep kwam met een hapje, een drankje en een kadootje voor iedereen. Het was een groot succes.

In het dorp is de laatste jaren steeds meer criminaliteit. Dit varieert van kleine berovingen tot aan schietpartijen met dodelijke afloop. De bewoners gaan ook steeds meer voor eigen rechter spelen en zo zijn er hier al twee doodgeknuppelt. Het is vreselijk wat je in de kranten leest. Tijdens de carnaval vielen er in de staat Para al 19 doden. De meeste criminaliteit komt vanuit het drugscircuit. Kleine gebruikers gaan dealen om te kunnen gebruiken en als er niet betaald wordt dan wordt je gewoon afgemaakt. Jonge jongens worden geronseld etc. Dit is de wereld waar deze kinderen in opgroeien. Daarom is het zo belangrijk dat wij de kinderen iets bieden waardoor ze hun eigen talenten leren kennen en ontwikkelen.

Er is een nieuw bestuur opgezet voor de veiligheid in het dorp. Zo is er nu een beveiligingsgroep gevormd die 24 uur patrouilleert tegen een kleine vergoeding. Ze gaan fluitend op de fiets de straten door. Het nut van het fluitje zie ik niet, want de dief is al gevlogen als ze er aan komen. Maar goed, het geeft toch een veiliger gevoel als je direct iemand kan bellen als je onraad ruikt en misschien schrikt het de dieven af.

Het bestuur is druk in gesprek met de gemeente en provincie om andere aktiviteiten op te zetten zoals verbetering van de busregeling, goede straatverlichting, een kindercrêche etc.

Provida zit ook in het bestuur, want op sociaal gebied is Provida een referentie voor de buurt.

Het kinderproject zal op 5 april weer van start gaan met een feestelijke opening en voorlichting voor de gemeenschap. Er komt een arts, een gynacologe, een tandarts en er worden aktiviteiten georganiseerd voor de kinderen. Veel kinderen komen al langs omdat ze willen beginnen. Er zijn veel nieuwe inschrijvingen en het aantal zal ook verhoogd worden naar 80 kinderen per dag.
Vorig jaar was een groot succes. In december hebben we een afsluitingsavond gehad, waar het kinderkoor optrad en ze een toneelstukje voordroegen. De ouders waren zó trots hun kinderen zo te zien. Ze zijn duidelijk gegroeid in hun ontwikkeling, meer zelfvertrouwen en de schoolresultaten zijn ook sterk verbeterd.

Er komen 2 nieuwe begeleiders en we wachten op materiaal om tafels en krukjes te maken.
De zagerij in het dorp heeft een voorstel gedaan om een houtproject te starten in de timmerwerkplaats. Daar is al lang spraken van, maar het lijkt er op dat er schot in komt. Wie weet gaan ze nog beginnen voordat ik vertrek.......

Terug van weg geweest....

2009-11-29T04:55:00.000-08:00

Na een 5-weeks verblijf in Nederland ben ik weer in volle gang. De collega die grotendeels mijn taken overnam heeft nu zelf alles neergelegd, inclusief het coördinatorschap wat hij in augustus had overgenomen. Ik ben me steeds meer bewust van wat mijn aanwezigheid betekent in het huis en dat maakt de beslissing om terug te gaan naar Nederland nog moeilijker. Als ik in Nederland ben denk dat ik het hier ga afronden, maar als ik hier ben kan ik nog zoveel betekenen voor anderen. Maar voor mij is het belangrijkste dat de 2 jongens op hun plek zijn.

Katia, de moeder van de jongens, komt weer elke week langs nu ik er ben. De 2 jongsten die ze meeneemt zijn altijd vies en onverzorgd. Ik geef ze meestal een lekkere wasbeurt, een voetenbad en knip hun nagels. Ze genieten van die aandacht! Elek keer als Adriano naar de wc moest merkte ik dat hij aan de diarree was en op de foto is zijn dikke buik goed te zien. Deze week heb ik wat ontlasting op kunnen vangen en laten onderzoeken. Hij zit onder de wormen, maar volgende week ga ik met hem naar de dokter.

Jessica die hulp vroeg voor haar huis inmiddels een dak van golfplaten gekregen. Dit is gelukkig opgelost voordat de regentijd weer aanbreekt.

Er kwam ook een jong stel langs met een baby, die een enorme ontwikkelingsachterstand heeft. De moeder zei dat het kwam doordat hij te vroeg geboren was, maar zo te zien is er meer aan de hand, want hij is al 1,5 jaar oud. Ik zie 2 radeloze mensen, maar waarmee help je dan? Ik heb naar ze geluisterd en doorverwezen naar de sociaal werkster en de arts. Omdat ze ook niets in huis hadden heb ik wat geld gegeven voor eten en de bus.

We zijn met de kinderen van het project druk bezig met het oefenen van kerstliederen voor een optreden en een toneelstukje. Verder maken we allerlei kerstversieringen. December is een heerlijke maand voor aktiviteiten en wij hebben de boom al een week staan!

Even een update

2009-11-09T02:45:00.000-08:00

In oktober zou mijn contract beëindigen, ware het niet dat ik vanwege de laatste 2 kinderen in het tehuis nog tot eind december wilde blijven. Na een bezoekje aan de vreemdelingenpolitie bleek dat ik gelukkig een verlenging kon aanvragen.
Fabiano (12) en Cassiano (9), twee broertjes, moeten dit jaar als laatsten het tehuis verlaten. Sinds januari zijn we al bezig met de kinderbescherming om een goede oplossing te vinden en het is nog steeds niet rond. In augustus hadden we een gesprek met hun 2 oudere broers Deive (23), Davi (20) en hun zusje Tatiane van 18 jaar. Zij willen niets liever dan voor hun broertjes zorgen, maar het ontbreekt hen aan de middelen en vooral een huis. Hun moeder is verslaafd, verkoopt alles en heeft nog twee zoontjes van 5 en 7 in huis. Zij wil kost wat kost Fabiano en Cassiano weer in huis halen, maar wij weten dat dat niet goed is voor de ontwikkeling van de kinderen en dat Fabiano dan de verantwoording van de kinderen op zich moet nemen omdat zij de hort op gaat. Ook de kinderbescherming ziet dat dit niet de oplossing is. De rechter zal moeten beslissen dat de kinderen overgedragen worden aan hun broers en zusje. Het is allemaal niet eenvoudig, want als wij een huisje gaan bouwen voor de kinderen zal hun moeder daar ook in willen trekken en dat kan absoluut niet. De kinderen willen wel hun moeder helpen, maar dan zal zij eerst in therapie moeten en een ontwenningskuur ondergaan. Het is een lange weg....

Douglas (10), die in juli terug was gegaan naar zijn oma (84), zit nu in een ander kindertehuis. Het is echte wildebras en had al z'n arm gebroken, was in het ziekenhuis opgenomen met uitdrogingsverschijnselen en wilde bij de buurvrouw inbreken. Oma kon het toch niet meer aan en heeft hem overgedragen aan de kinderbescherming. Hij heeft nu begeleiding van een psychologe en het tehuis werkt erg aan de autonomie van de kinderen. Ik hoop dat hij daar gelukkig is en tot zijn recht komt, want het is een heel aanhankelijk en creatieve jongen.

Het kinderproject bij het tehuis is in september weer gestart. Er komen elke ochtend en middag 25 tot 30 kinderen. We hebben leuke uniformen laten maken. Een lichtblauw t-shirt met Provida logo en een donkerblauw shortje of rokje. Op 7 september, de Braziliaanse onafhankelijkheidsdag, marcheerden ze feestelijk met de scholen en verenigingen door het dorp. Ik was er best trots op om onze kinderen zo saamhorig te zien.
Het is een mooi project. We geven 1,5 uur huiswerkbegeleiding, een voedzame 'snack' en dan een aktiviteit. De kinderen zijn erg enthousiast, de ouders en leerkrachten zien positieve gedragsveranderingen en betere schoolresultaten. De aktiviteiten moeten alleen nog meer ontwikkelt worden en dat komt omdat de begeleiders niet die creativiteit hebben. Helaas is de lerares die wij in dienst hadden met haar eigen project verder gegaan. Ze heeft achter haar huis 3 leslokaaltjes gebouwd en simpel, maar kleurrijk ingericht. Zij geeft nu met 2 andere vrouwen bijles tegen een kleine vergoeding aan zo'n 50 kinderen. Zij is zeer gedreven en ik vind het een prachtig particulier initiatief, wat wij vanuit de stichting ook steunen. We hebben wel een andere lerares gevonden en ik hoop dat zij het ook net zo goed zal doen.

Ik wordt ook regelmatig benaderd door dorpsbewoners. Zo kwam Jessica, een vrouw van 40 jaar, om hulp vragen. Ze is alleenstaand en heeft haar 4 kinderen, een schoondochter en kleinkind in huis. Na vele moeilijke jaren heeft ze eindelijk een stukje grond kunnen kopen waarop ze een lemen huisje heeft gebouwd. Er zit een dak op van gedroogde palmbladen en plastic wat bloedheet is en wat dagelijks binnenregent. Na een flinke windhoos was het plastic gescheurd en ze was radeloos. Ik ben met een collega op bezoek gegaan en we hebben de toestand bekeken. Stichting oBraz heeft toen besloten om golfplaten te kopen om het dak te vervangen. Ze vertelde ook dat ze voorheen parfums verkocht langs de deuren en dat ze daarmee wat extra's kon verdienen. Ze had alleen geen geld om een beginnerskit te kopen. Ik heb haar hiervoor 30 euro gegeven en nu kan ze weer haar eigen geld verdienen. Ze is ons hier erg dankbaar voor.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik Nederland. Mijn nichtje, die al 8 jaar uitgezaaide kanker had was bediend en toen wilde ik in Nederland zijn. Zij is op 22 oktober op 38-jarige leeftijd overleden. Een groot verlies voor de familie en haar man. We zullen haar missen.

Op 15 november ga ik weer terug naar Brazilië voor 2 maanden en dan zit het er echt op. Als Fabiano en Cassiano een nieuw thuis hebben kan ik mijn missie mooi afronden.

Zomervakantie

2009-08-07T10:18:00.000-07:00

De maand juli was heel erg heet en vochtig. Buiten was het niet uit te houden en binnen alleen met de ventilator, dus de beste plek is het strand! Ik had het de kinderen al beloofd, dus dágen van tevoren hadden ze hun vlieger al klaar (dé zomerbezigheid voor de kinderen). We gingen met ZéCarlos met de auto naar Bragança, 200 km van Belém, en konden slapen bij Bill, een vriend die vroeger ook bij de pater heeft gewoond. De eerste dag gingen we naar een druk strand, waar je met je auto oprijdt. Vele achterkleppen of deuren staan dan open en elke auto met z´n eigen harde muziek.... Vreselijk dus en als je dan nog op de kinderen moet letten helemaal! De volgende dag bracht Bill ons naar een rustig strand aan een vissersdorpje. Hij en zijn vrouw hebben daar onderzoek gedaan voor de universiteit en kennen dus iedereen. Bill is zo´n type die iedereen groet, is erg sociaal en weet de mensen te mobiliseren. Ook wij werden daar dus goed ontvangen, waardoor ik besloot om een paar dagen in de pousada te blijven met de kinderen. Omdat Bill 2 nichtjes en 1 neefje te logeren had, heb ik die ook maar meegenomen en zo zat ik toch weer met 5 kinderen. Ze konden goed met elkaar overweg, dus hadden ze leuke speelkameraadjes.

In samenwerking met een organisatie is er in juli een korte landbouw cursus gegeven voor gegadigden uit het dorp. Dit betekent dat we sinds 5 jaar weer een moestuin hebben! Het groeit hier snel, dus ik denk dat ik er nog wel van zal eten. Hopelijk zijn er genoeg middelen en personeel om de tuin te onderhouden.

Deze week zijn we weer begonnen met de voorbereidingen voor het project. Begin juli zijn er verschillende workshops geweest voor de begeleiders om nieuwe ideeën en inspiratie op te doen. Ik heb mijn functie als coordinator neergelegd en zal inspringen waar het nodig is. Ik wil mijn tijd gebruiken om goed af te ronden. Het gaat nu hard, nog 7-8 weken. Ik kan het me niet voorstellen, maar moet toch terug. Het moeilijkste is natuurlijk voor de 2 jongens die meer en meer aan mij hechten (en ik aan hen). Het is in handen van de kinderbescherming.

We zijn deze week ook opgeschrikt door een moord in het dorp. Drie jongens hadden een kruidenier overvallen en de 2 eigenaren beschoten. Twee overvallers konden wegvluchten, maar de derde is opgepakt en zo afgeranseld en bekogeld door omstanders dat hij ter plekke is overleden. Het dorp was altijd rustig, maar het laatste jaar zijn er veel berovingen, overvallen en meerdere moorden. Mensen durven hun huis niet meer alleen te laten of ´s avonds de straat op te gaan. De mensen pikken het niet meer en gaan voor eigen rechter spelen. Iedereen is op z´n hoede en sluit goed het huis. Ik ook!

Feest van São João (St. Jan)

2009-07-12T07:41:00.000-07:00

Op 21 juni hadden wij ons São João feest. Dit is een cultureel feest waar iedereen aan mee doet. Maandenlangs zijn dansgroepen bezig om een originele of traditionele dans in te studeren om deze eind juni op verschillende locaties uit te voeren. Ook wij hebben een dansgroep gevormd met 38 kinderen van het project. Met hulp van een aantal vrouwen hebben we de kleding gemaakt waardoor ieder kind er prachtig, kleurrijk uitzag.

Ons doel was om ons nieuwe project bekendheid te geven in het dorp en geld in te zamelen. We hebben de winkeliers gevraagd of ze iets wilden doneren. Zo kwamen er levensmiddelen om taart te bakken, maispap te maken, saté en traditionele gerechten die wij op het feest konden verkopen. De kapper bood behandelingen aan, de visboer 4 vissen, de kippenboer een gegrilde kip, de kruidenier een voedselpakket, 2 uur gratis internetten van het internetcafé etc. De grotere prijzen voor de bingo waren een ventilator, snelkookpan en strijkijzer, welke ook gedoneerd waren.
Naast de bingo waren er kinderspelletjes zoals ballengooien en een hengelspel, verkoop van eigengemaakte hand- en knutselwerkjes, een loterij en natuurlijk de diverse dansgroepen en zangers uit het dorp die het feest opluisterden. Ofschoon intern niet alles goed georganiseerd was, was het voor allmaal een geslaagd feest. Na afloop hoorden we iedereen enthousiast praten over het feest. En het leuke is dat dit de eerste keer is dat het wat geld heeft opgebracht.
Op 25 juli is de afsluiting van de junifeesten met een wedstrijd voor de dansgroepen, waar ook onze kinderen aan mee doen.

In juli ligt het project stil vanwege de vakantie. Aangezien de medewerkers maar 2 weken vakantie hebben, benutten we de resterende tijd om de begeleiders voor te bereiden op het 2e semester. Ik heb workshops georganiseerd met diverse pedagoges, psychologe en een sociaal werkster. De één praat over planning, de ander over leren en spelen en Eliana (getrouwd met een Nederlander) over het Montesori onderwijs, wat erg enthousiast werd ontvangen. Ook oefenen we met (hand)werkstukjes die we later met de kinderen kunnen doen.

Het laatste half jaar hadden we nog 3 kinderen (Douglas, Fabiano en Cassiano) intern en 2 (Tassio en Tiago) die alleen overdag bij ons waren en sávonds naar huis gingen. Douglas woont nu weer bij zijn oma (83) en broer (20). Hij is blij daar te zijn, maar we zijn er niet gerust over. Oma kan eigenlijk de verantwoording niet meer aan en zijn broer heeft niet veel met hem op. Via de kinderbescherming vragen we nu begeleiding aan. Deze week werd ik gebeld dat Douglas opgenomen was in het ziekenhuis. Ik ben gister bij hem geweest en het gaat gelukig al beter. Hij had een ernstige vorm van uitdroging.
Waar Fabiano en Cassiano naar toe gaan is nog steeds niet duidelijk. Er zijn enkele gesprekken geweest met een psychologe van de kinderbescherming met hun moeder en er is een social rapport opgemaakt. Het is nu afwachten wat de rechter gaat beslissen. Vooralsnog is Fabiano bij ons en zijn broertje is een weekje bij moeder. Tassio en Tiago blijven bij hun moeder maar kunnen deelnemen aan het project als ze dat willen, maar ze zeggen dat ze niet meer komen als ik wegga. Ook de lerares voor de bijles heeft dit al aangegeven. Ik vind dit wel pijnlijk, want ofschoon ik mij niet direct met het project bezighoud, blijkt dat ik een positieve invloed heb en de boel weet draaiend te houden. Het is ook niet makkelijk iedereen naar hun zin te maken. In augustus leg ik mijn functie als coordinator neer om alles goed af te kunnen ronden. Wie de nieuwe coordinator gaat worden is nog niet duidelijk. Er is geen geld om iemand van buiten aan te nemen. Ook de kokkin, waar we zo blij mee zijn, mag waarschijnlijk haar contract niet verlengen.

Maar volgende week ga ik nog een paar dagen naar een huisje aan het strand met 2 collega´s en nemen we Fabiano en Cassiano mee. Het is uiteindelijk zomervakantie en ontzettend warm!!!

Nog meer kinderen...

2009-05-17T05:25:00.000-07:00

Het project loopt goed en de kinderen slaan geen dag over! Er komen nu dagelijks 69 kinderen (het dubbele aantal dan begroot!). We kunnen echter de aanvragen niet meer aan, maar soms kan je niet weigeren.

Deze week werden we geconfronteerd met een alleenstaande moeder met vier kinderen van 5 tot 12 jaar die in een houten bouwval wonen. Zij gaat ´smorgens 5 uur de deur uit om te werken en komt 22.00 uur thuis met een schamel loontje van 10 reais (4 euro) per dag. De kinderen zijn de hele dag alleen en het meisje van 12 jaar is verantwoordelijk voor de verzorging en het eten voor haar broertjes en zusje. Het arme kind kan dit natuurlijk niet aan waardoor ze vaak geen eten hebben, niet naar school gaan en op straat leven. Het jongste kind is gewoon mensenschuw, is boos en slaat om zich heen. Zij blijven nu van 8 tot 17.00 uur bij ons, krijgen een goede maaltijd en gaan naar school met hun nieuwe schrift. Het doet me goed als ik die blije gezichtjes zie.

De aanname van meerdere kinderen betekent dat we meer begeleiders nodig hebben en daar hebben we het geld niet voor. We kampen met ziekte van een collega en de vrijwilligers die zich aangemeld hadden laten het een beetje afweten. We hebben behoefte aan een 2de full-time lerares, want we geven 1,5 uur bijles en 1,5 uur een aktiviteit zoals sport, spel of creativiteit. We gaan nu ook achter lokale fondsen aan, want uiteindelijk heeft iedereen baat bij het feit dat we samenwerken met de buurt.

De aktiviteiten komen langzamerhand van de grond. Voor moederdag hebben de oudere jongens houten onderzetters gemaakt, er zijn handdoekjes beschilderd en luciferhouders gemaakt van ijsstokjes. De houtbewerking is een groot succes. Dit willen ze wel elke dag doen, maar ik heb er de tijd niet voor. Vooralsnog 2x per week. De meisjes leren borduren en hiervoor krijgen we 2x per week extra hulp van 2 moeders.

We bereiden ons nu voor op de junifeesten van São João (St.Jan, 24 juni). Dit is een groot cultureel feest met vlaggetjes, vrolijke muziek, rijdansen, kleurrijke kostuums, maispap, kampvuur en specifieke lekkernijen. Ook wij gaan een dansgroep vormen met de kinderen en de aktiviteiten richten zich op het maken van de kleding, verkoop produkten en de versiering.
Het feest wordt georganiseerd in samenwerking met de kerkgemeenschap met een bingo, kleine kermis en de verkoop van eigengemaakte produkten. Van de opbrengst laten we een uniform maken voor de kinderen, een T-shirtje met een rokje of bermuda. De kinderen hebben weinig en vaak versleten kleding, dus is een extra setje is zeer welkom.

Twee weken geleden hebben we ook een cursus voor volwassenen in huis gehad; Sieraden maken van natuurlijke produkten zoals pitten en zaden. Tijdens de afsluiting werd alles geëxposeerd en kregen we een aantal sieraden die we tijdens ons feest kunnen verkopen. De doelstelling van deze cursussen is dat de mensen zelfstandig iets produceren waarmee ze hun eigen geld kunnen verdienen. Wij helpen soms met een kleine investering vanuit de stichting.

Wilt u ook meehelpen? Uw bijdrage is van harte welkom!

Project gestart!

2009-04-26T08:09:00.000-07:00

Twee weken geleden zijn we begonnen met het nieuwe project en hebben we de opening feestelijk gevierd. Pater Savino, de oprichter van Provida, vierde de H.Mis en daarna waren er spelletjes en 2 clowns die de kinderen vermaakten. Na afloop kreeg iedereen een mooi verpakte chocolade paasei, die we zelf gemaakt hadden.
De eerste dagen kwamen de kinderen schoorvoets binnen, hadden een afwachtende houding, maar dat veranderde snel. Ook hebben we inmiddels 60 kinderen (30 ´smorgens en 30 ´smiddags) i.p.v. de geplande 30. Wat doe je als een kind of een moeder smeekt om mee te mogen doen? De kinderen hebben zo hard huiswerkbegeleiding nodig en afleiding van hun dagelijks bestaan. Helaas hebben we ook kinderen moeten teleurstellen, want 60 kinderen is echt de limiet voor het aantal begeleiders en de financiën die we op het moment hebben. We betalen een lerares, die echt fantasisch is en zeer begaan met het leerproces van de kinderen. Het zou mooi zijn als we nog een professionele kracht konden betalen.

Na 1,5 uur les geven we een eenvoudige 'merenda' wat bestaat uit een vruchtensap en biscuitjes of pap. Dit is heel belangrijk omdat veel kinderen binnen komen zonder iets gegeten te hebben thuis. Op scholen is dit ook een verplicht onderdeel vanwege de hoge mate van ondervoeding of ondergewicht. We willen dan ook heel graag de merenda verbeteren zodat ze gezonde voedingsstoffen en vitamines krijgen. Twee keer per maand ontvangen we enkele produkten van een organisatie zoals rijst, honing, cassavemeel, viskoppen en graten (100 kg), groenten of fruit. Elke keer is het een verrassing wat ze ons brengen. Vanwege de hoeveelheid en houdbaarheid delen we ook veel uit aan de buurtbewoners.

Na de merenda hebben we 1,5 uur voor een aktiviteit zoals sport, spelletjes, voorlichting of knutselen. Het laatste moet nog meer ontwikkeld en gepland worden met enkele vrijwilligers. Deze week gaan we beginnen met handwerken en zaagwerkjes. We gaan werkstukjes maken voor moederdag.

Naast de kinderopvang hebben we ook elke maand een cursus in huis voor jongeren en volwassenen. Morgen beginnen we met het maken van sieraden van natuurlijke produkten zoals zaden en pitten. Ofschoon ik geen tijd heb om mee te doen zal ik toch regelmatig meekijken en er wat van opsteken.

En dan de jongens...... Fabiano, Cassiano, Douglas, Tiago en Tassio.
Het is best zwaar om van ´smorgens vroeg tot ´savonds laat verantwoordelijk te zijn voor de kinderen. Overdag doen ze mee met het project en gaan ze naar school. Dit zijn tijden dat ik zelf wat andere dingen kan gaan doen. Tassio en Tiago gaan eind van de middag naar huis, want die wonen in het dorp. ´sAvonds zit ik veel alleen met de drie kinderen en dat is toch wel anders dan enkele jaren terug toen we met 50 man in het huis woonden.
Vorige week was ik met Douglas in het ziekenhuis om een metalen plaatje te verwijderen uit zijn arm, die in december gebroken was. Eerst was er geen bed beschikbaar, maar na een tijdje kreeg ik het bednummer, een laken en een ´schort´ voor Douglas. Er stonden 12 bedden waar de kinderen wachtend of uitslapend van de narcose lagen onder begeleiding van de moeders of vaders. Toen hij aan de beurt was moest hij vreselijk huilen van angst, maar na 5-10 minuten kwam hij al terug uit de operatiezaal en moest hij op de zaal uitslapen. De eerste woorden waren Joke, Joke. Dat was wel heel ontroerend. Na 3 uur mocht hij wee naar huis, dus het viel al met al wel mee, maar wel weer een nieuwe ervaring.

Al met al zitten we hier niet stil en is er nog veel te doen, maar het gaat goed!

Verslag van Hanneke

2009-03-29T05:25:00.001-07:00

Hierbij een gedeelte van het verslag dat Hanneke maakte over haar verblijf.

Gelukkig kwam mijn spirit weer terug toen ik een weekje kon babysitten op Fabiano, Casiano en Matheus. Dat was echt heel leuk:) t was net als of ik drie zoontjes had. En vooral Matheus was heel gek op mij. Die liep me overal achterna en kroop gezellig op schoot. Wat ook erg leuk was, was het zwemmen. De twee jongste konden dat nog niet en nou heb ik t ze een beetje geleerd. Ik ban wel bang dat het nog niet voldoende is, Casiano kon op het laatst twee meter zelf zwemmen, maar daarna ging z’n koppie toch weer onder. Na een week moest Matheus weer naar huis. Dat was echt heel moeilijk…

Toen stond daar in ene een hele groep uit Manaus op de stoep. En wij dachten dat er niemand meer zou komen i.v.m. het Forum. Dus toen hebben we heel snel alle kamers opgeruimd en nieuwe hoezen om de matrassen gedaan waar Joke eerst dacht dat we daar toch wel een week voor nodig hadden heeft ze toen geregeld in een uurtje ofzo. Ok, toegegeven, de kamers hadden nog geen sloten. Maar voor de rest was het perfect.

Toen gingen we met z’n alle naar het pleintje, daar staan auto’s met open achterbak waar boksen in staan en die dus keiharde muziek hebben, de verschillende bars die om het pleintje staan hebben ook elk hun eigen muziek, dus voor de muziek moet je er niet heen. Maar er is wel van alles te zien. Zoals travestieten, jonge moeders die hun baby’s gewoon mee nemen. Hoezo niet meer uitgaan als je een kindje heb en geen oppas? Veel dronken mannen, en mensen die dansen. Echt jammer dat we in Nederland niet meer echt paar dansen doen. Het ziet er zo mooi uit!

Toen was daar de maandag en ik was echt weer ziek. Dit keer was het zo dat ik dinsdag te horen kreeg dat ik maar beter 6 februari naar huis kon gaan want het kon zo niet langer. Maar dat wilde ik natuurlijk nu helemaal niet meer. Ik had zelfs plannen om een weekje rond te reizen! Maar goed, ze hadden wel gelijk. Elke keer als ik eens wat meer deed, werd ik ziek… na een dagje veel gehuild te hebben, wat je daar gewoon mag. Moest ik er dan maar een leuk laatste weekje van maken! Nou dat was wel gelukt. Fabiano en Casiano sliepen bij mij op de kamer en het was zo gezellig s’ochtends wakker worden met hun, s’avonds ze weer in bed stoppen en overdag nog wat zwemmen en spelletjes! Toen was het laatste weekendje aangebroken en Joke had als verrassing een bus gehuurd en de jongste jongens opgehaald en toen gingen we op weg naar het strand!!! Het was echt heerlijk daar. We sliepen in hangmatten, die vervolgens helemaal nat regende s’nachts behalve die van mij en Elso! En het was zo fijn de alle jongens en weer waren! Het zijn echt de liefste jongens die er zijn. Als ik kinderen krijg hoop ik dat ze een beetje op hun lijken! Verder was de zee tuurlijk heerlijk, eindelijk weer eens zout water, wat alleen joke en ik eigenlijk konden waarderen, en flinke hoge golven. Zelfs de terug reis was nog een feest. In de bus werd er nog flink gedanst, wat echt een mooi gezicht was! Het was jammer dat ik naar huis moest, maar was blij dat ik het in ieder geval af had gesloten met een boel plezier!

Er komt schot in....

2009-03-29T05:25:00.000-07:00

13 april gaan we beginnen met het kinderproject!
Met vallen en opstaan hebben we een enthousiast team kunnen vormen, wat bestaat uit 4 vaste krachten en 6 vrijwilligers die ons één of meerdere keren per week komen helpen. We hebben een budget voor een lerares die de huiswerkbegeleiding en bijlessen gaat leiden. De vrijwilligers bestaan uit een pedagoge, een lerares, een verpleegster, 2 studentes en een huisvrouw. Iedereen heeft zijn eigen specialiteit en kunnen een bijdrage leveren voor advies, workshops, presentaties, creatieve aktiviteiten en huishoudelijke taken.

De collega´s hebben in de buurt 80 families bezocht en zijn geschrokken van de slechte omstandigheden waarin de meeste families leven. Ze zeiden "We kennen ons eigen dorp niet". Grote gezinnen, armoede, kinderen die thuis opgesloten zitten omdat moeder moet werken, een meisje van 12 die voor 4 jongere broertjes en zusjes zorgt omdat moeder is weggelopen, etc. We hebben bepaalde criteria gesteld en uit de 150 die in aanmerking komen hebben we 40 kinderen geselecteerd tussen de 6 en 12 jaar. Afhankelijk van de schooltijden komen ze ´smorgens of ´smiddags bij ons voor bijles en een aktiviteit.

De afgelopen weken is er vooral gewerkt aan het opknappen van de ruimte achter het huis, wat voorheen de slaapzaal was van de jongens. Alle dakpannen moesten er af omdat het houtwerk was verrot en vervangen moest worden. Daarna alle dakpannen er weer op. Een hele klus, vooral omdat het regentijd is en alles en iedereen drijfnat werden. Daarna zijn de zaal en 3 aansluitende kamers geschilderd. De kamers worden gebruikt als ´speeloteek´en secretariaat. De ruimte is gedecoreerd met gekleurde Disneyfiguren waardoor het een vrolijke uitstraling heeft gekregen. Ook zijn er plantjes en struiken geplant bij de ingang.
De volgende stappen zijn een afscheiding in de ruimte waardoor we een apart zaaltje krijgen om de kinderen in groepen les te kunnen geven, een hekwerk om het terrein af te bakenen en een poort bij de ingang zodat de kinderen niet de straat op gaan. Er is dus nog heel wat te doen voor onze technische dienst, maar dat weerhoud ons niet om op 13 april te beginnen.

Met de drie kinderen in huis gaat het goed ofschoon het wel anders is. Elso en ik zijn nog de enigen die in het huis wonen en de verantwoording hebben. Ook zij moeten wennen aan de nieuwe situatie. Cassiano, die dit jaar is binnengekomen, is duidelijk zijn plek aan het veroveren in de groep. Er is regelmatig ruzie en het valt niet mee om het iedereen naar de zin te maken.
In één van de kamers achter het huis wonen nog twee personen die meehelpen bij de dagelijkse taken en de technische dienst, maar niet met de kinderen werken. Gelukkig hebben we een nieuwe kokkin, waar iedereen heel tevreden over is. We hebben haar dan ook een nieuw contract aangeboden waar ze erg blij mee is.

Van de oudere jongens die in januari het huis hebben verlaten heeft Damião een baan gekregen in de schoonmaak van een ziekenhuis. Ook Alex heeft daar een gesprek gehad vorige week, maar heeft nog niets gehoord. Voor Leno en Gilberto ben ik in contact met een organisatie die stagiéres en leerlingen plaatst om werkervaring op te doen. Wat zal het mooi zijn als iedereen een baantje heeft vóórdat ik vertrek.

Want ook mijn vertrek gaat spelen. Ik zal mijn werk moeten gaan afronden en overdragen. Aan de ene kant voel ik mij zó op mijn plek hier, maar ik mis ook mijn contacten en dingen die mij voeden en inspiratie geven. Er spelen veel interne kwesties waar ik als buitenstaander niet altijd tactvol mee om weet te gaan en dat botst soms. Ik kom niet echt aan mijzelf toe.
Maar wat mijn volgende ´missie´ zal zijn weet ik nog niet.

Project

2009-03-01T11:11:00.000-08:00

Even een kort bericht.
Het project gaat van start, maar het gaat langzaam. Sérgio, de coordinator, heeft zijn functie neergelegd en ik ben gevraagd het over te nemen. In eerste instantie wilde ik alleen verantwoordelijk zijn voor het huis en de bewoners, maar zij hebben ook iemand nodig voor het project. Ik heb het dus geaccepteerd en ben begonnen te structureren, waarbij alles duidelijk in kaart wordt gebracht. De collega´s vullen de inhoud in en ik organiseer en delegeer. Op een of andere manier lijkt het alsof alles op z´n plek valt. Ik heb hier nog een cursusboek over het opzetten van projecten, dus dat komt goed van pas. Ze zeggen dat ze dit 2 maanden eerder gehad moeten hebben. Maar goed, het gaat om NU. Ik hoop dat we begin april kunnen beginnen.

Nieuwe ontwikkelingen

2009-02-08T12:55:00.000-08:00

(foto´s komen nog)
Normaal gesproken zijn er in januari geen kinderen in het tehuis, maar dit jaar was het anders. Vier jongens hadden een herkansing op school en waren nog tot half januari bij ons. Daarna zijn ze naar huis gegaan. Zoals ik eerder schreef bleven Fabiano (11) en Cassiano (8) enkele dagen bij ons en ook hun jongere broertje Matheus (5) heeft een paar dagen gelogeerd. Dit was erg leuk voor Hanneke, die ook dol op de kinderen is en een speciale band had met Matheus. Toen ze een week later weer langs kwamen hadden Fabiano en Cassiano rode plekken en striemen van een slipper omdat ze door hun moeder waren geslagen. Toen kon ik ze echt niet meer meesturen en zijn ze bij ons gebleven. Na overleg met collega´s zijn we met hen en hun oudere broer (18) naar de kinderbescherming gegaan om het aan te geven. Er is besloten dat ze bij ons blijven wonen en krijgen nu elke 14 dagen begeleiding en therapie. De kinderbescherming zal Katia ook oproepen en ik weet nog niet wat er met de twee jongsten van 5 en 3 jaar gaat gebeuren die nog bij haar wonen. Zij weet nog niet wat er boven haar hoofd hangt......... en wij ook niet.

Van 27 januari tot 1 februari was in Belem het World Forum Social en ze verwachtten 80.000 mensen. Hiervoor waren oproepen gedaan om mensen te herbergen. Ook wij hadden ons opgegeven, maar uiteindelijk hoorden we niets meer en onderhandelingen met een grote groep ging niet door. Maar zaterdag 25 januari stond er plotseling een groep van 7 personen uit Manaus op de stoep waar we niets van af wisten. Ze kwamen via een bevriende pater van pater Savino, maar deze communicatie was ergens blijven steken. Natuurlijk waren ze welkom, maar het was wel heel vervelend om ze zo te ontvangen. We hebben ze uit eten gestuurd en ondertussen met man en macht de kamers in orde gemaakt. Gelukkig hadden we in grote lijnen al wat voorbereidingen gedaan. De dagen erna kwamen er nog 5 personen bij, dus in totaal 12. Een drukte van jewelste, maar erg gezellig. ´s Morgens vroeg op, ontbijten en 7.00uur op pad naar het Forum. De eerste dag begon met een loop door de stad, waar we overvallen werden door een enorme regenbui. Iedereen was drijfnat, maar we bleven vrolijk doorlopen. Een ware happening! Het Forum werd gehouden op het terrein van 2 universiteiten waar discussies, workshops en lezingen werden gehouden. Ik heb presentaties van inheemse Indianen bijgewoond, educatieve workshops en over mensenrechten van Frans Nederstigt uit Rio de Janeiro, die door CMC is uitgezonden. Er waren interessante onderwerpen bij, maar het was erg vermoeiend, dus na 3 dagen hield ik het voor gezien.

Hanneke was inmiddels 2 maanden bij ons en aardig ingeburgerd. Ook het portugees ging haar steeds beter af. Ze hielp met allerlei klusjes, maakte eten klaar, bakte pannenkoeken en vermaakte de kinderen. Het was heel fijn om het zo aan haar over te kunnen laten. Ze had graag langer willen blijven, maar eigenlijk was ze al 2 maanden met haar gezondheid aan het kwakkelen en toen ze op een dag flauwviel leek het ons toch verstandiger in Nederland aan te sterken. Ze is afgelopen woensdag vertrokken en we zullen haar best missen.

De groep uit Manaus wilde nog een tripje maken en omdat Hanneke ook nog iets wilde doen met de kinderen vóór haar vertrek hebben we dit gecombineerd. We hebben een kleine bus voor 28 personen gehuurd en zijn we 2 dagen naar het strand van Crispin geweest, waar familie van een collega een ´huis´ heeft op het strand. Het huis is een soort open strandtent waar beneden plek is voor zo´n 15 hangmatten en boven een gesloten keuken en ook een open ruimte voor de hangmatten. Toen wij ´snachts overvallen werden door harde wind en regen werden we dus allemaal drijfnat en zijn we de keuken ingevlucht waar we de nacht, op de grond, zij aan zij, verder hebben geslapen. Maar dat kan de pret niet drukken. We hebben eigengevangen vis gegeten, bier gedronken, gezongen en de kinderen hebben zich kostelijk vermaakt. Het was erg gezellig!

Afgelopen week hebben ons gebogen over de nieuwe aktiviteiten in het tehuis en dit is gister in een speciale vergadering goedgekeurd. Het huis gaat beginnen met de opvang van 30 kinderen (jongens én meisjes!) uit de buurt in de leeftijd van 6 tot 12 jaar, 15 ´smorgens en 15 ´smiddags. Ze worden begeleid met het huiswerk, er wordt gespeeld, gesport en in samenwerking met een aantal officiële instanties worden er workshops, aktiviteiten en cursussen gegeven. Het doel is om de kinderen iets te leren en bezig te houden. Uiteindelijk willen we het aantal kinderen uitbreiden en ook aktiviteiten ontwikkelen voor jongeren. Maar alles is afhankelijk van de financiën, want vrijwilligers zijn hier moeilijk te vinden omdat zij geen andere inkomsten hebben.
Ik heb de verantwoording genomen over de kinderen die het afgelopen jaar bij ons woonden. Degene die terug zijn naar huis zal ik begeleiden en eventueel cursussen aanbieden. Fabiano (11), Cassiano (8) en Douglas (10) blijven bij ons wonen dit jaar en Tassio (11) en Tiago (13) komen overdag, eten bij ons en gaan na school naar huis. Voor deze kinderen zullen we dit jaar een ander thuis moeten vinden. We zijn nu in contact met de Kinderbescherming en ik hoop echt dat we een goede oplossing vinden.

Gelukkig nieuwjaar gewenst!

2009-01-01T08:42:00.000-08:00

Het is nieuwjaarsjaar en het is warm, benauwd en bewolkt. Het laatste wat ongewoon voor het zonovergoten Belém. Gisteravond hebben we een oudejaarsavond gevierd bij Carlo en Celine met Hanneke, en de broertjes Fabiano en Cassiano. We zijn een beetje aan het uitzakken en bijkomen van alle drukte. Ik zit achter de computer en de kinderen doen spelletjes, kijken TV of een film.

Toen ik terug kwam uit Nederland werd ik o.a. opgewacht door een achternichtje, Hanneke. Zij was een week eerder aangekomen en had zich al een beetje gesettled en kennisgemaakt met de collega´s en de kinderen. Ze had eerst 3 weken in Salvador gezeten voor een basiscursus Portugees, maar was blij dat ik er was omdat de taal toch nog wel een probleem is. Nu zijn we een paar weken verder en gaat het al veel beter. Zij zal een paar maanden blijven.

Ik rolde direct in de organisatie voor ons kerstfeest (18 dec) en ik heb het voor de eerste keer ook echt op mijn manier gedaan. Tijdens de voorbereidingen moest ik wel steeds aan mijn moeder denken en af en toe rolde de tranen over m´n wangen. Het deed me erg herinneren aan hoe zij altijd voor ons de Kerst verzorgde.
We begonnen met een H.Mis, opgedragen door de pater en muzikaal ondersteund door enkele (oud)collega´s. Er werden veel kerstliedjes gezongen waardoor het een levendige mis werd. Naast onze kinderen en die van de collega´s had ik nog enkele families uitgenodigd die regelmatig langskomen voor hulp. Het deed me goed te zien hoeveel er aanwezig waren.
Na de Mis was er eten en daarna deelde ik als ´Mama Noel´ cadeautjes uit met diverse ´assistenten´ uit het publiek. Er was voor iedereen een persoonlijk cadeautje. Daarna werd er via een beamer een teken- kerstfilm getoond op de muur en werd er (overheerlijke) chocoladetaart geserveerd met frisdrank. Toen iedereen naar huis ging kregen ze nog een klein speeltje mee zoals een jojo, autootje of kleurtjes. Al met al een mooie viering waar ik met genoegen aan terugdenk.

De meeste kinderen gingen de volgende dag naar huis want ook de vakantie was begonnen. ´s Avonds had ik met de collega´s een feestje in casa Gian Luca, waarbij we lootjes hadden getrokken. Er werd lekker gegeten, muziek gedraaid en gedanst, maar rond middernacht heb ik een hangmat opgezocht omdat ik bekaf was. Rond 4 uur in de ochtend gingen we met het busje naar huis. Dezelfde middag hielp ik weer met de voorbereidingen voor het eindejaarsfeestje van de kleuterschool die bij ons gehouden werd. Alles werd prachtig versierd en er was een leuk georganiseerd programma voor de diplomauitreiking.

Omdat alle kinderen naar huis waren hadden de twee mannelijke collega´s vakantie opgenomen en zullen de eerste week van januari terugkomen. In huis hadden we alleen nog de verzorging voor Seu Manuel (65) die met rugklachten een tijdje bij ons logeerde. Verder woont Elton (25) bij ons en Hanneke. De collega die kookt en wast had nu ook niet veel werk en komt en gaat wanneer het nodig is.

Voor de Kerstavond had ik geen plannen, maar omdat er enkele medewerkers niets te doen of te besteden hadden heb ik toch maar een etentje georganiseerd. De vrouwen hebben het eten klaargemaakt en het was erg gezellig met zo´n 20 man. Daarna wilde ik even niets meer..... rust en alleen zijn.
Tweede kerstdag kwamen echter Damião en Gilberto terug terwijl ze tot 5 januari bij hun moeder zouden blijven. Het bleek dat hun moeder met hun zusjes en pleegvader naar het binnenland zouden reizen en zij dus niet thuis konden blijven (meegaan is helemaal geen optie vanwege de kosten). Ofschoon de jongens al groot zijn (15 en 18), hebben ze toch onze aandacht nodig en is het erg genoeg dat ze thuis niet terecht konden.
De volgende dag kwam ook Fabiano (11) terug met zijn moeder (Katia) en 3 broertjes. Onder het mom van kleren ophalen, maar Katia komt regelmatig hier zodat zij niet hoeft te koken. We weten dat ze drugs gebruikt, verkoopt alles (zelfs de nieuwe schoenen van haar oudste zoon), slaat en bedreigt de kinderen en laat ze savonds vaak alleen. Toch durft niemand (buren, wij en andere organisaties) aangifte te doen omdat ze contacten heeft in het criminele circuit. Ik vroeg haar om te blijven slapen zodat ze mij kon helpen met wat was- en strijkgoed en voor de kinderen was het een onverwacht logeerpartijtje. De volgende dag vroeg Fabiano of hij nog wat langer mocht blijven. Ofschoon ik wat tijd voor mijzelf nodig had heb ik hem toch en één van zijn broertjes, Cassiano, laten blijven. Ook omdat Cassiano´s hand en onderarm vol ontstoken wondjes zat en ik deze dan kon verzorgen. Katia had mij een recept geven voor een zalf. Na 2 dagen gebruikt te hebben leek het wel erger te worden. Toen ik met hem naar de medische post ging bleek deze gesloten. Later is Ernandi met hem naar een arts in het ziekenhuis gegaan. Nu heeft hij antibiotica en een andere zalf. Het ziet er al veel rustiger uit. Achteraf blijkt dat het recept wat Katia mij gaf van een hele andere datum was en dus ook voor een andere kwaal. Morgen komt Katia de kinderen weer halen en hoop ik dat ze de medicijnen goed gebruikt.

De komende weken zullen wij ons gaan bezighouden met de toekomst van het huis, want we weten nog steeds niet wat er gaat gebeuren. Gaan we zo door of als dagopvang of crisisopvang in samenwerking met de gemeente.

Triest bericht

2008-11-21T09:30:00.000-08:00

Gister kreeg ik te horen dat mijn moeder is overleden.
Een paar weken geleden is ze gevallen, heup gebroken en geopereerd.
Ze was hierna erg in de war en haar gezondheid ging achteruit.
Ze heeft wel de mooie leeftijd van 93 bereikt.
Ik ben nu onderweg naar Nederland.

Meer rust in de tent

2008-11-19T10:19:00.000-08:00

Vorige week heb ik aangegeven dat ik niet meer elke ochtend verantwoordelijk wil zijn voor de kinderen. Ik merkte dat de kinderen te kort kwamen omdat ik ook nog andere werkzaamheden heb. Ook stond ik bijna elke dag te wassen. Nu hebben we wel een nieuwe wasmachine, maar de kleren van de kinderen moeten eerst uitgespoeld en geschrobt worden met groffe zeep (´n soort Sunlight), want alles is bruin van het zand. Nu heb ik 3 dagen per week om die dingen te doen die ik ook echt wil doen. Dit kunnen aktiviteiten zijn met de kinderen, werk voor de stichting, de weblog, en werken met de vrouwengroep. Ja, want die is er weer, maar nu in Murinim.

Naar aanleiding van de laatste cursus ´Schilderen op textiel´ zijn ongeveer 6 vrouwen druk in de weer met het beschilderen van theedoeken, kleedjes, handdoeken, zeepjes en poppetjes. Vanuit de stichting heb ik materiaal ingekocht en de produkten gaan ze verkopen. Afgelopen zaterdag was er een feestje van de kerk waar ze hun waar hadden uitgestald, maar helaas waren er weinig mensen en is er niets verkocht. Dit was even een domper, maar volgende week is er een ´culturele markt´ op de middelbare school en dit zal meer publiek trekken. Ik hoop echt dat ze daar wat verkopen zodat ze weer gemotiveerd raken. Er zitten hele mooie, leuke dingen bij die het goed doen als kerstkadootje. Ook ik heb een paar dingen gemaakt en de jongens hebben triplex kerstbomen uitgezaagd en versierd. Ik wil met de jongens nog meer kerstversiering maken.

De broers Damião en Gilberto gaan eind dit jaar het kindertehuis verlaten. Hun ouders zijn gescheiden en bij hun moeder, die in de buurt woont, was geen ruimte voor ze. Hun vader woont in een nederzetting in het binnenland waar geen studiemogelijkheden zijn. We zijn dus op huisbezoek gegaan bij moeder en er stond een krotje, waar ze met haar 2e man en twee dochtertjes woont. Ze waren al wel begonnen met het bouwen van een stenen huisje ernaast, maar met zo´n laag inkomen duurt het 2 jaar voordat ze er in kunnen. Ik wilde ze dus graag een handje helpen om het huis af te bouwen. Na een gesprek met de pater en een collega kreeg ik een week later een telefoontje. Bij Provida bleek geld vrij gekomen te zijn voor een huisje en dat is dus naar hun gegaan. Binnen 2 weken was het af. Volgende week gaan we even kijken en zal ik wat foto´s maken. (gelukkig heb ik mijn camera gevonden!!)

De winkels zijn werkelijk overvol met kerstspullen (uit China). Je kunt merken dat Belém een handelsstad is, want veel winkels verkopen per dozijn en alles is geprijsd voor de detailhandel. Voor ons wel gunstig omdat ik ook vaak groot inkoop. De winkeliers komen vanuit het binnenland om hun inkopen te doen en alles wordt verstuurd per boot of vrachtwagen. Vandaar dat er hier ook zo veel vrachtverkeer is. Alles komt hier vandaan.

Volgende week zaterdag komt er een Nederlandse vrijwilligster voor een paar maanden. Zij is een achternichtje van me en wilde dolgraag iets in Bazilië doen. Ze doet op het ogenblik een cursus Portugees in Salvador. We kunnen wel wat extra hulp gebruiken en december is altijd wel een gezellige maand. Ik hoop dat ze een goede tijd hier zal hebben.

Druk, druk, druk....

2008-11-04T15:34:00.000-08:00

Het is bijna 2 maanden geleden dat ik iets geschreven heb. Ik ben erg druk in huis en ben de laatste tijd weinig weggeweest. De kokkin is ontslagen en de begeleidster (die veel lekkerder kookt) heeft haar taak overgenomen. Dit betekent dat ik nu overdag ook meer met de kinderen bezig ben. Aan de ene kant heel leuk, want daarvoor ben ik uiteindelijk hier, maar ik heb ook de huishoudelijke en financiële taken. Gelukkig is Elso, de vervanger van Hallisonn, een hele leuke collega en gaat goed met de jongens om. Sérgio is er ook heel vaak om alles rondom het huis (projecten, cursussen) te regelen. We hebben nog niemand aangenomen omdat het huis in januari misschien toch een andere bestemming krijgt. Af en toe huren we de vrouw van een medewerker in om te koken. Provida is al langere tijd in onderhandeling met de gemeente, omdat de toekomst van Provida en de financiën vanuit Italië onzeker zijn. Het idee is om een dagopvang op te zetten voor kinderen tussen de 7 en 12 jaar. Dit betekent dat kinderen die ´smiddags op school zitten, ´smorgens om 7 uur komen, een snackje krijgen en voor de maaltijd naar huis gaan. Een andere groep die ´smorgens naar school blijft van 13.30 uur tot 18.00 uur. Dit is een bestaande formule en de gemeente betaalt het personeel en de snacks. Hiermee kunnen we ook meerdere kinderen en families uit het dorp helpen.
Een andere reden is dat volgens de Braziliaanse wet kinderen zolang mogelijk bij hun moeder c.q. familie moeten blijven en niet in kindertehuizen. En natuurlijk is de vraag, ´Waar moeten Fabiano en Douglas naar toe´? Zij zijn de enige twee die niet bij hun moeder kunnen wonen. Douglas kan bij zijn oma, maar zij is 83 jaar en kan zo´n wildebras van 10 jaar eigenlijk niet meer aan. De moeder van Fabiano is verslaafd en het blijkt dat zij contact onderhoudt met bandieten, helers en dealers. Zij heeft de 3 jongsten nog thuis die ze regelmatig in een opvanghuis in haar buurt onderbrengt. Afgelopen week zijn we daar gaan kijken en iedereen is van mening dat we haar aan moeten geven, maar niemand durft dat vanwege haar criminele contacten. Dit is de realiteit in Brazilië.

Ook minder leuk nieuws is dat we Davi (18) en Leno (15) naar huis gestuurd hebben. Regelmatig kwamen zij midden in de nacht thuis, hadden een gat gemaakt in het dak zodat ze konden ontsnappen en Davi spijbelde van school en van de cursus en hield geld achter. Nu blijkt dat hij niet overgaat (laatste jaar lagere school) en kan dus ook de technische middelbare school niet doen. Hij woont voorlopig bij zijn broer in ons dorp, maar ook hij heeft niet de middelen om hem te onderhouden. Bij zijn moeder (Katia) is de kans groot dat hij zich ook op het verkeerde pad gaat begeven. Hij wil nu werk gaan zoeken en volgend jaar in de avonduren zijn school afmaken. Hij praat mooi, maar ik moet nog zien wat er van komt, want hij is niet meer gewend om in armoede te leven. Hij zou eind december zo wie zo vanwege zijn leeftijd het huis verlaten, dus tot die tijd zullen wij ze financieel nog ondersteunen.
Leno zijn moeder woont in een ander dorp, maar komt nu elke dag met de bus (die wij betalen) naar school zodat hij toch zijn schooljaar kan afmaken (loopt hier van januari tot december). Begin dit jaar heb ik het huis laten uitbreiden, dus daar is in ieder geval wel ruimte voor hem. Ik denk dat Leno zich verder goed zal ontwikkelen thuis.

Nu ook de leuke dingen.
In samenwerking met een stichting hebben wij twee cursussen in huis gehaald voor de buurtbewoners. In september een bakkerscursus en in oktober ´schilderen op textiel´. De bakkerscursus heb ik ook gevolgd. Ontzettend leuk en heerlijke broden gebakken. Het doel van deze cursussen is de mensen zoveel mogelijk samen te laten werken om iets op te zetten waardoor zij eigen inkomsten generen.
Naar aanleiding van de schildercursus zijn we vorige week begonnen met het produceren van kerstkleedjes, handdoekjes, zeepjes etc. Ook de kinderen zijn kerstdecoraties aan het zagen en in december willen we een bazaar houden. Ik heb er erg veel zin in, vooral omdat ik dit vorig jaar al wilde doen.

Verder ben ik nog 4 dagen in Muana geweest met een Italiaans stel. Even een paar dagen eruit om bij te komen. Ofschoon ik 2 dagen in het internetcafé heb zitten werken hebben zij mij verwend door elke dag lekker (Italiaans) te koken.
Er was toevallig de jaarlijkse processie ter ere van Nossa Senhora de Nazaret (O.L.Vrouw van Nazaret, beschermheilige van de Amazone). In Belém was het het weekend ervoor, maar was ik niet heengegaan vanwege de grote drukte. Het wordt bezocht door zo´n twee miljoen mensen en vorig jaar werd ik bijna platgedrukt. Hier op Muana was het dus een prachtige gelegenheid om dit in een kleinere opzet mee te maken. Muana is een klein stadje aan een van de vele Amazonerivieren, dus omgeven door water. Zaterdagochtend gingen we met een grote boot langs de dorpjes en halverwege ontmoetten wij een kleine boot die het versierde Mariabeeld kwam overdragen. Een prachtige, emotionele ceremonie. ´sAvonds heb ik met ongeveer 400 personen de processie (met kaarsen) meegelopen waarmee we het beeld naar een andere kerk brachten. Na afloop was er een H.Mis waar de bisschop een mooie, realistische preek hield. Soms benijd ik de mensen die zo vol overtuiging, vertrouwen en devotie in God geloven. Maar goed, ik doe het op mijn manier, met mijn eigen intentie en ik was blij dat ik het gedaan had.
De volgende ochtend was de officiële processie maar dat trok ik niet meer in de hitte. Het was goed zo.

En dan nog ander nieuws, want ik heb een stukje grond gekregen. Provida had nog een stuk onbebouwde grond wat nu verdeeld is onder alle medewerkers/leden. Iedereen kan hier dus een huisje op bouwen of zoals enkelen nu gaan doen, iets verbouwen. Ik heb lang getwijfeld of ik nu wel of niet hier iets moet gaan bouwen, maar misschien is dit een goed moment. Voor 3000 euro zet ik een leuk huisje neer en ik kan zo wie zo 6 maanden per jaar hier zijn zonder visum.

Verder kreeg ik deze week bericht dat mijn moeder gevallen is en haar heup gebroken heeft. Zij is al 93 jaar, dus daar ben ik wel van geschrokken en dan merk ik dat ik ver weg zit....

Tot zover groetjes uit Belém!
PS. ik heb geen nieuwe foto´s, want mijn camera is ´verdwenen´.

Nieuwe bus

2008-09-07T07:08:00.000-07:00

Laat ik beginnen met al het goede nieuws! Sinds donderdag hebben we een volkswagenbus. Hij is twee jaar oud en ziet er nog prachtig uit. De afgelopen jaren had Provida een kleine vrachtwagen maar deze was, ondanks de vrachtjes die werden gereden, niet rendabel en praktisch. Deze hebben we dus ingeruild. Met de bus kunnen we nu boodschappen doen, huisbezoek, de kinderen vervoeren en eventueel vrachtjes rijden. (Ook ik kan deze natuurlijk besturen.....)

Ook hebben we een nieuwe wasmachine gekocht, een goeie, waar 7,5 kg in kan en die ook centrifugeert. De oude wasmachine was al een tweedehandse (soort ouderwetse Bico), en al vele malen gerepareerd. De oudere jongens, die zelf hun kleren wassen, kunnen deze nog gebruiken.

Er is ook verandering in het team. Hallison, die als kind in het tehuis woonde en daarna nog 5 jaar als begeleider heeft gewerkt, is per 1 september vertrokken. Hij was een harde werker, maar had grote communicatieproblemen met zowel de kinderen als met de collega´s. Ik ben dus blij dat we kans hebben een nieuwe collega te zoeken die hart heeft voor de kinderen. Tijdelijk wordt hij door Elson vervangen die jaren geleden ook een tijd in het tehuis gewerkt heeft. Ik geniet als ik hem aan tafel zie zitten om het huiswerk te begeleiden met de jongens.

Damião (18) is de cursus Photoshop, Coraldraw begonnen. Dit betekent 2,5 maand 5 uur opstaan en dan met de bus 2 uur heen en 2 uur terug. Het valt niet mee, maar hij is erg enthousiast over de cursus.

We zijn in gesprek met een meubelmaker/stoffeerder die voor zichzelf wil beginnen, maar ook graag een project op wil zetten om het vak te onderrichten. Wij zijn allemaal erg enthousiast en nu gaan we op zoek naar investeerders. Ik kom hier nog wel op terug.

We zijn benaderd door 2 moeders die onderdak zoeken voor hun zoontje, beide 8 jaar. Aangezien we 2 plaatsen over hebben kunnen we ze huisvesten. Volgens de wet moeten de kinderen echter begeleid worden door de kinderbescherming. We zijn op huisbezoek geweest en in gesprek met de autoriteiten en wachten hun wederbezoek af.

Bomfim, met vrouw en baby (zwakbegaafd stel) komen regelmatig langs voor voedsel en hulp. Vorige week vroeg hij busgeld om naar de begrafenis te kunnen van zijn pleegvader. Soms twijfel ik wel eens of alle verhalen echt zijn, maar ik ga uit van het goede. En gelukkig maar, want dolgelukkig kwam hij vertellen dat ze een gasfornuis en een televisie hadden geërfd. Gister heb ik nog wat medicijnen betaald voor de baby, waarbij hij van de gelegenheid gebuik maakte ook een pak luiers te kopen. De schat, probeert zo goed voor zijn kleine meid te zorgen.

Het is verkiezingstijd en geluidswagens rijden af en aan om de beste burgemeesterskandidaat aan te prijzen! Alle teksten zijn op muziek gezet en de burgers zingen vrolijk mee. Huizen en muren zijn met teksten beschilderd, er worden propagandavlaggen op auto en fietsen vervoerd (alles tegen betaling uiteraard) en af en toe komt er een karavaan zingende aanhangers voorbij in vrachtwagens en toeterende auto´s, zwaaiend met vlaggen met het portret van hun geliefde kandidaat! Zelf heb ik een bijeenkomst bijgewoond met de huidige burgemeester. N.a.v. van deze avond zijn in ieder geval de gaten in de hoofdweg opgevuld, heeft de school twee extra krachten ´toegezegd gekregen´ en komt de vuilniswagen 3x i.p.v. 2x per week (op mijn verzoek...)

De laatste maanden is het hier bloedheet. Je neemt een douche, maar je kunt je kleren niet over je lichaam trekken omdat het alweer klam is. We zijn dan ook erg blij als het ´s middags regent.
2 Weken geleden hoorde we ´s middags onverwacht een enorme knal, waarbij de TV, de computer en lichten uitvielen. De bliksem was ingeslagen in de tuin. Een boomstam die tegen een boom aanstond was in honderd stukken geslagen en tot 100 meter weggeslingerd. Ook het gras was gebrandmerkt met 2 lijnen die gaten geslagen hadden onder de muur. Godzijdank was er niemand op die plek aanwezig.

Verder ook minder leuk nieuws want het blijkt dat mijn collega uit de keuken al langere tijd geld uit mijn kast ontvreemd. Door een klein alarm te plaatsen en mijn filmcamera (die het echter niet heeft opgenomen), heeft ze bekend. Wat mij betreft komt ze niet meer terug, want het blijkt dat er vaker geldkwesties waren, waarbij zij betrokken was. Morgen wordt beslist of ze mag blijven tot december. Dit is op haar eigen verzoek zodat ze ook kan terugbetalen. De ware reden is dat ze het niet aan haar (pleeg)ouders durft te vertellen.

Ik zit nu in het internetcafé van Casa Gianluca met 3 van onze jongens (9,10,11 jaar). Zij genieten van de spelletjes op het internet en ik kan even werken. We zijn gister naar het winkelcentrum geweest, DVD´s, schoenen en pizzamateriaal gekocht en vannacht bij Carlo geslapen. Gisteravond hebben ze zelf de pizza´s opgemaakt en toen een DVD gekeken. Altijd een groot succes zo´n logeerpartijtje, maar volgende keer neem ik er twee mee i.p.v. drie.......
Vanuit Nederland had ik met mijn zus dozen met speelgoed opgestuurd voor het schooltje van Casa Gianluca. We hadden speciaal gelet op stevig, duurzaam speelgoed, want op één of andere manier gaat alles hier binnen no time stuk. De kinderen leren niet om zuinig om te gaan met hun spullen. Ze zijn er erg blij mee!

Ook voor het tehuis hebben we nieuwe spellen zoals ´Mens erger je niet´, Triominas, kwartet, Stragego en Yatzee. Ik houd wel van spelletjes, dus ik doe lekker mee.
Tot zover mijn verslag vanuit het bloedhete Belém!

In volle gang

2008-08-11T07:03:00.000-07:00

Nadat ik 3 weken in Nederland ben geweest, heb ik wel in de gaten dat ik me hier meer op mijn gemak voel. Ofschoon ik hier ook druk ben is het anders. Het leven is rustiger, er móet niet zoveel. Als iets niet vandaag lukt, dan maar morgen en dat geeft rust en vertrouwen dat het ook goed komt.
Het weekend ben ik bij Carlo en Celine geweest en heb ik Emilia, een vriendin, opgezocht, wat erg gezellig was. Ik had het ook wel even nodig, want ik was 2 weken in volle gang van ´s morgens tot ´s avonds. We hadden afgesproken om 1 augustus, voordat de kinderen terug zouden komen, om met elkaar het huis in orde te maken, maar de meesten lieten het afweten. Ook de eerste week moest iemand nog een paar dagen weg en een collega ging ziek naar huis. En dan ben ik de enige die alles opvangt omdat ik daar ook woon. De kinderen vinden het prima, want ze vinden het maar niks als ik er niet ben.

In juni hadden we besloten dat de ouderen kinderen bij hun moeder zouden blijven, maar op Cleiton na, zijn ze allemaal weer terug. We zijn direct met activiteiten begonnen. Zaterdags capoeira en Cleide, studente pedagogie, is woensdag begonnen met haar ´workshops´. Ik heb ook wat kinderen uit de buurt erbij betrokken en de eerste 2 lessen waren dan ook zeer geslaagd. Helaas kan ze maar tot half september want dan begint haar stage.
De jongeren van 8 tot 12 jaar hadden de opdracht om een creatief briefje of kaartje te schrijven voor degene die erg belangrijk voor ze was of waar ze het meest van hielden.
De meesten hadden iets voor mij gemaakt en natuurlijk liepen de tranen over mijn wangen toen al die lieve en ontroerdende woorden werden voorgelezen. Ik realizeer mij des temeer wat voor een invloed mijn aanwezigheid heeft en dat ik hier ´tijdelijk´ ben.

Ook Bomfim komt weer regelmatig langs met zijn vrouw en dochtertje. Het stel heeft een licht verstandelijke handicap en ze zitten in een procedure voor een uitkering. Ik geef ze af en toe rijst, bonen, farinha (soort casavemuësli) en casave die we zelf telen. Casave kan gekookt of gebakken worden. Zaterdag nodigde ik ze uit om bij ons te eten, maar dat vonden ze blijkbaar niet gepast of eng en vroegen of ze het mee mochten nemen.
Ondanks de armoede heerst er hier een enorme eetcultuur. Als er niets is wordt er een ei met farinha gegeten, maar anders het liefst veel van alles en het moet op.
Ik zie de kinderen dan ook kijken als ik wat eten achterhoud voor anderen die onverwachts kunnen komen. Zo niet gaat het eten naar de hond, want ook die eet met de pot mee.

We hebben donderdag vergadering gehouden en we hebben de aktiviteiten de prioriteit gegeven. Sergio gaat achter de cursussen aan voor de buurt en ik voor de kinderen.
De collega´s die op het terrein werken zijn bezig een ander stuk grond (85x400m2) te bewerken voor behuizing. Dit stuk ligt 300m van het tehuis en is ook van Provida. Om het niet te laten ´kraken´ is er vorig jaar een huis op gebouwd waar Vincent, een medewerker, met zijn familie woont. Toch is dit niet voldoende en moet er zo snel mogelijk meer gebouwd worden, anders wordt het ingenomen en is Provida het kwijt. Je kunt het vergelijken met de ´anti-kraakwet´. Als er een jaar niets mee gedaan wordt mag het ingenomen worden en dan ontstaat er binnen een paar dagen een dorp van zo´n 20-30 huizen.
Er waren al plannen voor een kleine kapel met een pleintje ervoor en Provida is benaderd door twee jonge Benedictijnse broeders om daar een huis te bouwen.
Het is veel werk en alles wordt met de hand gekapt. De timmerwerkplaats ligt hierdoor weer even stil helaas......

Ik ga straks naar het buurthuis ´Casa Gianluca´ om de fondsen door te nemen die wij vorig jaar hebben opgehaald.
Vanuit Ananindeua een warme groet en abraço,
Joke

Juni, feestmaand

2008-06-29T08:27:00.000-07:00

Ik hou van de maand juni. De regentijd is voorbij en je voelt het verschil van de zomerzon. In alle dorpen zie je kinderen met eigengemaakte vliegers. De sport is om elkaars vlieger af te snijden en te bemachtigen. Daarvoor smeren ze het vliegerstouw in met een mengsel van gemalen glas, zand en lijm. Zeer gevaarlijk, want de straten hangen vol met electriciteitsdraden en fietsers of motorrijders kunnen zich er lelijk aan snijden. Ook rennen ze zonder op te letten, blootvoets, de straat op, klimmen over muren en trappen in afval of glas om een ´gesneden´ vlieger te bemachtigen. Wij verbieden dus ook de kinderen het touw te bewerken en mogen alleen in het weekend in open veld vliegeren.

In juni heeft Cleide, een vrouw uit het dorp die pedagogie studeert, workshops gegeven aan de kinderen om hun eigenwaarde te vergroten. Fantastisch hoe zij het aanpakt en hoe zij de kinderen waardeert. In augustus zal zij nog een aantal sessies geven, maar daarna heeft ze helaas geen tijd meer. Misschien lukt het als wij haar betalen, want ook zij moet werken om haar studie te bekostigen.

24 Juni is het feest van São João, oftewel van St. Jan. Maanden van tevoren zijn vele dansgroepen aan het repeteren om een prachtig spektakel neer te zetten. Hier hoort zeer opgewekte, traditionele muziek bij, die je dan ook overal hoort en waarbij ik niet stil kan zitten. Kinderen, volwassenen en ook de oudjes doen hier aan mee. Bij ons werd het feest afgelopen zondag gevierd in samenwerking met de kerkcommissie. ´s Morgens een processie, ´smiddags een voetbaltoernooi en kinderspelen. Ik had de kinderspelen georganiseerd waardoor er voor hen wat onbekende, nieuwe spelletjes waren en alle kinderen kregen een prijs. s´Avonds was er een bingo, er werden traditionele gerechten verkocht en er waren vier dansgroepen. De hele buurt was uitgelopen en volgens de organisatie was er een goede opbrengst wat ten goede komt aan de kerkaktiviteiten.
Op 24 juni kwam de seniorengroep nog een presentatie geven waar ik enorm van genoten heb. Dames van 60 tot 80 jaar die nog zeer verleidelijk hun danspasjes uitvoeren.

Mijn verjaardag is ook uitbundig gevierd! Ik dacht een klein buffet te hebben voor onze kinderen en medewerkers, maar ze hadden veel bekenden uitgenodigd en ook een dansgroep die werkelijk een cultureel kunstwerk neerzette.

Deze feestweek is dan ook het einde van het eerste schoolsemester. De jongere kinderen hebben nu vakantie en zijn naar hun familie. De ouderen ronden nog wat af en gaan volgende week naar huis. En na de vakantie zal het anders zijn, want de ouderen keren niet terug naar het tehuis. 18 Jaar is officieel de leeftijdsgrens en dat betekent dat Alex bij zijn oma gaat wonen, Cleiton bij zijn vader en Rafael bij een oom. Davi en Damião blijven nog 6 maanden als medewerker. Zij krijgen deze maanden de kans om een beroepscursus te doen en werk te vinden. Vanaf januari zullen ook zij op eigen benen moeten staan. Maar ook de 3 jongens van 15 jaar komen niet meer terug. De situatie in deze gezinnen is verbeterd waardoor onze opvang niet meer noodzakelijk is. Nu is besloten dat wij alleen doorgaan met jongens van 8 tot 12 jaar. Geen makkelijke beslissing omdat ik best gehecht ben aan de jongens en zij aan mij. Ook zullen wij veel meer aktiviteiten moeten ontplooien voor de kinderen en begeleidng geven. Ik hoop dat we het waar kunnen maken.

En ook ik heb vakantie, want ik ben van 3 t/m 23 juli in Nederland. Naast familiebezoek heb ik ook zakelijk nog veel te regelen, maar ik hoop van een mooie hollandse zomer te kunnen genieten.

Grotere hulpvraag

2008-05-27T07:00:00.000-07:00

Het is ruim een maand geleden dat ik iets op de weblog heb geschreven. In het dorp hebben we wel een internetcafé, maar daar kan ik niet rustig zitten werken. Sinds ik de coördenatie heb ben ik meer in het tehuis, want een vaste referentie is belangrijk. Dat is ook de reden dat ik in het tehuis blijf wonen. Uiteindelijk ben ik ook teruggegaan naar Brazilië om bij de kinderen te zijn. De weekends ben ik regelmatig bij Carlo en Celine. Daar kan ik mijn verhaal kwijt, heerlijk ontspannen en drinken we een flesje wijn of een biertje. Vorige week zijn we nog een paar dagen naar Santa Luzia geweest (200 km hier vandaan) voor de bruiloft van Celine´s zusje.

Het huis krijgt meer structuur en regelmatig houden we ´vergadering´ met de kinderen en met de collega´s. De technische medewerkers zijn meer betrokken bij de dagelijkse gang van zaken en zelfs de hond ziet er gezonder uit door zijn dagelijkse wasbeurt. De mensen zien de verbeteringen en daar ben ik blij om, want het gaat niet vanzelf.

De afgelopen maand hebben we te maken met een staking in het onderwijs. Dit heeft betrekking op 2 scholen in het dorp, waardoor de 7 oudsten al 4 weken niet naar school gaan. Het is lastig ze de hele dag bezig te houden, want echte aktiviteiten hebben we niet voor ze.

Voor de kleintjes hebben we sinds kort 2x per week iemand om huiswerk te begeleiden en bijles te geven. De andere dagen wordt door mijn collega gedaan. Ik doe af en toe leesoefeningen met ze, want daarin hebben ze een grote achterstand.

Er zijn 5 jongens van 18 jaar, die dit jaar het huis gaan verlaten. Alex en Cleiton zijn de laatste weken druk geweest met het regelen van allerlei documenten en medische onderzoeken wat onderdeel is van een sollicitatieprocedure. Best spannend want dit is de eerste keer dat jongens vanuit het tehuis solliciteren en hopelijk met een baan hun eigen weg kunnen gaan.
Davi, die 3x per week een toelatingscursus doet voor de technische middelbare school is sindsdien veel vrolijker en supergemotiveerd! Hij is enthousiast over de leerkrachten en begint nu ook biologie en fysica interessant te vinden. Hier zie je duidelijk het verschil in lesgeven tussen de publieke school en een (betaalde) privécursus.
Damião gaat een technische computercursus volgen en is weer ingeschreven voor een sollicitatietest bij een nabijgelegen gemeente.
Rafael wacht al 18 jaar op zijn geboorteuittreksel omdat zijn moeder hem niet wilde aangeven. Provida is hier al enige jaren mee bezig en er blijkt nu schot in te zitten. Zodra dit rond is wil hij naar het binnenland om bij zijn oom te gaan werken.

De laatste tijd komen er ook steeds meer mensen uit het dorp om hulp vragen. Een zwangere moeder (18) met 2 kinderen die uit huis wordt gezet omdat het huis wordt verkocht, een jong stelletje met baby die niets meer in huis hebben, een moeder met zieke kinderen die geld vraagt voor de bus om naar de dokter te gaan en medicijnen te kopen, een dakloze jongen etc. Meestal hebben ze die dag nog niets gegeten en geef ik eerst wat koffie en brood. Ik luister naar hun verhaal en kijk wat ik voor hen kan doen. Ofschoon er altijd wel wat is in onze voorraadkast, kan ik er niet veel uithalen, want ook wij moeten er 2 tot 3 weken mee doen en af en toe is het gewoon op en moet ik zelf bijspringen.
Vorige week kwamen er 2 vrouwen vragen of wij een paar nachten onderdak konden bieden aan een jongen die zij in het dorp hadden aangetroffen. Hij had in een tehuis gewoond, was 18 jaar geworden, leefde nu op straat en wilde naar zijn vader (1000 km verderop). De vrouwen zouden ondertussen geld inzamelen voor de bustocht.
Wij zijn gaan informeren bij het tehuis en uiteindelijk kwamen bij de sociale werkster die hem had begeleid. Hij komt uit Bragança, 200 km verderop, zit in de prostitutie en het verhaal van zijn vader is onbekend. Aangezien wij niets meer voor hem konden doen heb ik hem op de bus gezet naar zijn moeder in Bragança. We hebben hem geadviseerd contact op te nemen met de sociaal werkster aldaar. Misschien dat die nog iets kan doen, maar het is wel triest.

Je ziet het, het huis is er niet alleen voor onze 13 kinderen, maar heeft een sociale functie voor de buurt. Als wij deze mensen ook willen helpen hebben wij geld nodig, dus als u mee wilt doen is uw bijdrage van harte welkom.

Opleidingen en cursussen

2008-04-20T16:10:00.000-07:00

Pater Savino is vandaag vertrokken naar Italië voor 3 maanden. Ondanks zijn hoge leeftijd is hij nog heel actief om fondsen te werven. Hij is echt een man van het volk en vecht voor de kansarme mensen hier in Brazilië.

Ik zit bij Carlo en Celine, vrienden van mij. Hij is Italiaan en woont hier al 8 jaar. Ik heb Douglas (9) meegenomen omdat we een lang weekend hebben hier en alle kinderen weg zijn, behalve hij. Hij woonde bij oma, maar zij kan hem de weekends niet meer hebben omdat hij de straat op gaat en uren later terug komt. Maar ik ben dol op hem. Hij is creatief, nieuwsgierig en heeft humor. Maar hij is ook zo vlug als water, pikt kleine dingetjes, is gauw gekwetst en boos. Van de week was ik voor een 2e poging bij de tandarts met hem en hij heeft de hele boel bij elkaar geschreeuwd. Uiteindelijk is het gelukt om een (melk)kies te trekken. Hij heeft net voor het eerst achter de PC gezeten om te kleuren. Vindt ie geweldig! En als ik dan die stralende oogjes zie geniet is er ook van. Vanmiddag hebben we een uitje gemaakt met nog 2 kinderen die het weekend bij een ex-collega waren.

Afgelopen weken ben ik regelmatig naar Aurilene geweest, moeder van mijn petekind Jorge Luiz, omdat ik hun huis heb laten uitbreiden. Ze woonden met 6 personen in een ruimte van 3x4m en nu is er een keuken van 3x4 bijgebouwd, een douche/wc en een overdekte ruimte om (af) te wassen. In de keuken zijn haken bevestigd voor 2 hangmatten, zodat zij ook iets meer slaapruimte hebben. De wasruimte is een verademing voor Aurilene, want voorheen stond ze altijd in de brandende zon de was te doen. Ze zijn er erg blij mee.

Ik doe nu de financiën en de coordinatie van het huis. Het begint allemaal een beetje te lopen en zal ik ook tijd gaan maken om cursussen te regelen. Vorige week sprak ik iemand die van ons gehoord had en hij heeft aangeboden een professionele cursus electriciën op te zetten bij ons voor jongeren uit de buurt. Ik zit ook nog met een naaiproject in m´n hoofd en wat losse cursussen zoals een bakkerscursus (ga ik natuurlijk ook meedoen), kookcursus etc.

De jongens zijn met cursussen begonnen. Drie van 15 jaar hebben computercursus en Davi (18) een voorbereidingscursus voor een toelatingsexamen voor de technische middelbare school. Het niveau ligt heel hoog en alleen leerlingen van particulieren scholen halen dit normaal gesproken. Vandaar dat hij zich nu voorbereid. Ik hoop echt dat het hem lukt en dat hij ook doorzet, want deze opleiding garandeert een goede baan.
Er zijn er nog 2 van 18 jaar die graag willen doorleren, maar ze zitten pas in de 2e van de middelbare school. We zijn aan het uitzoeken welke cursus geschikt is voor hen zodat ze straks kunnen werken en ´savonds de universiteit kunnen doen. Alles draait hier gewoon om geld. Als je niets hebt, bereik je ook niets.

Twee collega´s hebben toelatingsexamen gedaan voor een baan bij de overheid en zijn hiervoor geslaagd. Dit betekent dat zij binnen 2 jaar (!) opgeroepen kunnen worden, want de concurrentie is erg groot. Maar waarschijnlijk zal het niet zo lang duren. Het zijn banen onder hun niveau, maar als ze eenmaal binnen zijn kunnen ze promotie maken. Ze zijn er erg gelukkig mee, want ze verdienen daar 2x zoveel dan bij Provida. Hier krijgen ze als ´vrijwilliger´ een vergoeding en hebben ze niet de rechten van een werknemer.

De eerste maanden was ik ook bezig in Gianluca, het buurthuis van Provida, maar de geplande sociale projecten zijn gewijzigd. Het´internetcafé´ loopt goed en er is een creche opgezet, waardoor er geld binnenkomt. Binnenkort komt er ook balletles. Zo probeert casa Gianluca onafhankelijk te werken, want de inkomsten van Provida zijn onzeker.

Er zijn een paar mooie donaties binnengekomen die we goed kunnen gebruiken voor de cursussen. Hartelijk dank hiervoor.

Verjaardag pater Savino

2008-04-10T05:25:00.000-07:00

Zaterdag hebben we de 80ste verjaardag van pater Savino gevierd in Lar Beniamino, het kindertehuis. Maanden geleden waren ze al begonnen met de organisatie, maar zoals een echt Braziliaans feest betaamt, kwam uiteindelijk alles neer op het laatste moment. Pas twee dagen van tevoren hebben we de boodschappen gedaan, de versiering is ´snachts gebeurd en de ´chefkok´ kwam pas om 9 uur ´smorgens binnen.....
Ofschoon ik mij buiten de organisatie had gehouden was ik toch het aanspreekpunt geworden voor de gasten en dat leverde wel wat stress op. Er waren zeker 150 mensen, vrienden, leerlingen en ex-bewoners van de pater, maar vooral ook ouders met kinderen die maandelijks een voedselpakket ontvangen.
Het begon met een H.Mis met 3 paters en muzikale begeleiding. De muzikanten waren allen oud-leerlingen van de pater en hadden in voormalige huizen van Provida gewoond. De meesten hadden elkaar jaren niet gezien. Tijdens de preek hield ik de kinderen bezig met kleurplaten, die we, al zingend, tijdens de offerande met fruit, bloemen en kaarsjes aanboden. Het was een moment wat me best emotioneerde en ik dacht, jullie moeten mij nu eens hier zien.
Er werden liederen gezongen, vanuit de tijd dat er hier nog een dictatuur heerste. Vechten voor de vrijheid, vertrouwen in de toekomst etc. Het was een prachtige dienst.
Na de mis werd er een taart van ruim 1.5 meter neergezet en iedereen zong uit volle borst het ´parabens´ (gefeliciteerd) voor de pater. Vrijwilligers en 2 obers (ex-kinderen die een obercursus hebben gevolgd) bedienden iedereen van taart en frisdrank.
Alle aanwezigen werden ook uitgenodigd voor de maaltijd. Er was er een enorme pan feijoada (bonen/vleesgerecht), rijst en salade. Het was prachtig weer (de laatste 5 dagen had het geregend!) en er werd daarna gespeeld, gevoetbald, gevolleyd en bijgekletst.
Toen de pater vertrokken werd er lokale muziek gedraaid en gedanst. Al met al was het een geslaagd feest!

Dagelijkse ritme weer opgepakt

2008-03-30T10:13:00.000-07:00

De laatste hand wordt gelegd aan het schilderwerk buiten. Het ziet er weer verzorgd en uitnodigend uit. Vóór Pasen zijn de kinderen verhuisd van de grote slaapzaal naar een slaapkamer voor 2 á 3 personen. Alles speelt zich nu af in één gebouw, waardoor het meer een ´huis´ is geworden met één grote familie. De kamers zijn opnieuw geschilderd en de badkamers opgeknapt waar nodig. Ze zijn nu zelf verantwoordelijk voor het schoonhouden en opruimen van hun kamer. Ze zijn er erg blij mee en houden het aardig netjes. Het andere gebouw met de voormalige slaapzaal, willen we voor projecten en cursussen gaan gebruiken.

Eén dag voordat de kinderen met paasweekend gingen kreeg ik de doos die mijn zus had opgestuurd. Nederlandse lekkernijen (hoe vertaal je ´gestampte muisjes?´), paaseitjes en spulletjes, keukendoeken, knutsels, 2 Happinez tijdschriften, kruiden etc. Echt een verrassing !
De volgende ochtend hebben we de paaskleurplaten gekleurd en (gekookte) eieren geschilderd en bestickerd. De 20 beschilderde eieren stonden leuk uitgestald en ik heb de aktiviteit gefilmd. Toen ik echter de eieren op de foto wilde zetten, waren de meesten verdwenen. De verleiding bleek te groot te zijn en ze hadden ze al opgegeten. Daar moet ik dan toch wel vreselijk om lachen.....

Het dagelijkse ritme is een beetje terug en dat geeft rust in de tent.
Mijn collega Berenice begint om 06.00 uur, wekt de kinderen en verzorgt het ontbijt. Ik kom meestal 07.00 uur mijn bed uit en de kokkin begint om 7.30uur.
Alleen Fabiano gaat ´smorgens naar school van 07.00-11.30uur en de anderen gaan ´smiddags van 13.30-17.00 uur of van 15.00-18.30 uur. De drie oudsten, waarvan twee op de middelbare school, gaan ´savonds naar school van 19.00-22.30uur. Drieënhalf uur les per dag is erg weinig en regelmatig vallen er lessen uit omdat er geen leraren zijn, omdat er vergadering is of omdat het betaaldag is. Wij proberen dit een beetje op te vangen door ze te begeleiden met hun huiswerk en bijles te geven.
We hebben veel schoolmateriaal en ik heb nieuwe (tweedehands) boeken gekocht voor verschillende leeftijden, dus genoeg materiaal om te lezen of voor te lezen. De meesten hebben een grote leerachterstand. Jorge Luiz (bijna 12) is 2x blijven zitten in de 1ste klas en kent het alfabet nog niet. Toch zie ik al verbetering en maakt hij ijverig zijn opdrachten. Fabiano (10) is wel overgegaan naar de 2de klas, maar kent ook de letters nog niet. Hij heeft echt een leerprobleem, maar er is hier geen speciaal onderwijs.
Na de bijles helpen ze mee het huis of het terrein schoon te houden en dan is er ´merenda´. Een tussendoortje van vruchtensap en wat crackers of biscuitjes. Als er veel werk is op het terrein dan helpen de oudsten nog een uurtje mee, maar dan is er tijd voor sport en spel.
Om 12 uur is het etenstijd, maar dan ook klokslag! De medewerkers op het terrein (5-6 personen) eten nu gelijk met ons. We bidden gezamelijk en dan kan iedereen beginnen. Voorheen was het een rommeltje. De medewerkers kwamen de keuken in als ze honger hadden en schepten hun eten op. Zo vormen we meer een eenheid.
Om 14.00 uur gaan Berenice en Nazaret naar huis en begint Hallison. Wij wonen allebei in het huis. Omdat de meesten ´smiddags op schoool zitten is het rustig en heb ik tijd om even te rusten of iets voor mijzelf te doen.
Om 15.00 uur is het tijd voor de bijles van Fabiano en daarna gaan Hallison of ik weer de keuken in voor de merenda voor de kinderen en de medewerkers op het terrein en de avondmaaltijd. Om 17.00 uur is het standaard voetballen. En de kleintjes doen niet onder voor de ouderen!
Na het avondeten doen we vaak spelletjes, tekenen, kijken TV of een film en elke 14 dagen hebben we vergadering met de jongens. De laatste jaren werd hier niet veel mee gedaan, maar ik ben er heel serieus mee begonnen en ik hoop dat we dit kunnen volhouden.

Door mijn persoonlijke en financiële inbreng heb ik meer zeggenschap verworven en heb ik de coordinatie gekregen in het huis. Het was een beetje een zinkend en roerloos schip, wat nu weer een beetje in het gereel komt. Ook de collega´s zijn meer gemotiveerd.

Op het terrein zijn ze nu druk bezig met het bouwen van de timmerwerkplaats. Dit project zal door de produktie van meubels, krukjes of bezems etc. geld gaan genereren voor het tehuis zodat ze niet alleen meer afhankelijk zijn van de buitenlandse giften. Van Gered Gereedschap heb ik veel gereedschap meegekregen dus dit komt mooi van pas!

Volgende week is er feest, want pater Savino, de oprichter van Provida, wordt 80 jaar. We verwachten 100-150 personen. We beginnen met een een H.Mis, er zijn wat sprekers, er wordt gezongen, een capoeira presentatie gegeven en dan is er voor iedereen een warme lunch.
Tot zover.

Drukte en onrust

2008-03-09T06:15:00.000-07:00

De laatste weken is het erg druk geweest. In het huis zijn ze nog volop bezig met het schilderwerk. Er zijn maar 2 personen mee bezig, want de anderen doen hun gewone dagelijkse werk. De kamers zijn volgende week klaar en dan kunnen de jongens daar gaan slapen. Ze vinden het allemaal heel spannend om een ´eigen´ kamer te hebben. Er gaan 2-3 jongens op één kamer. Er komt een stapelbed in en een 1-persoonsbed of een hangmat. We hebben nog geen meubeltjes zoals een kast, tafeltje en krukjes, maar die worden later gemaakt door Darc, mijn collega die de timmerwerkplaats aan het opzetten is.
Vrijdagavond hadden we onze 2-wekelijkse ´vergadering´ met de kinderen. Dat had heel wat voeten in de aarde, want er is erg veel onrust. Er verdwijnen regelmatig tandenborstels, potloden of pennen uit hun kastje en de ouderen laten hun ´kunsten´ zien aan de jongeren en vooral voor de nieuwelingen. Er is al over de pasgeschilderde muur geklommen om koekjes te pikken, waarbij de voetstappen grote vieze vlekken achterlieten. De jongste, Douglas, wilde vertellen wie het gedaan had, maar werd bedreigd door de ouderen. Door oefeningen proberen we de band onderling te versterken.
De twee broertjes Tiago en Tassio hebben ook extra aandacht nodig. De oudste is gewend op straat rond te hangen en gaat al gauw mee met de anderen om kattekwaad uit te halen. De jongste daarentegen is erg stil en gesloten, maar ik zie al verandering. Hij sluit zich meer aan bij de anderen en laat iets meer van zich horen. Deze week hebben ze echter 2 dagen gespijbeld. In plaats van naar school te gaan, gingen ze naar huis en zeiden tegen hun moeder dat er geen les was (wat regelmatig hier gebeurt). Tassio is een dag ook niet teruggekomen, dus gingen wij informeren. Er is dus nog genoeg voor ons te doen.....
Ik krijg wel de indruk dat de relatie tussen de medewerkers is versterkt. Omdat ik het meeste in huis ben, ben ik het aanspreekpunt geworden voor de meesten en dat vind ik ook leuk.
Vandaag hebben we een groot verjaardagsfeest, want 3 collega´s vieren gezamelijk hun verjaardag. Er is geld ingezameld om eten te kopen voor een traditionaal gerecht en vlees voor de barbeque. Ook is er een enorme taart besteld (een múst op een Braziliaanse verjaardag!). Ik zal hier later over berichten.

Triest bericht

2008-02-23T13:12:00.000-08:00

Het leven hier kan erg hard zijn en direct. Zo is woensdag Jocelia (26) overleden, de moeder van mijn petekind Stefani (7). Zoals ze dat hier zo mooi zeggen, mijn co-moeder. Stefani is enig kind en haar vader woont in een andere staat. Zij zal waarschijnlijk bij oma gaan wonen, en ik heb er een andere taak bij. Maandag hoorde ik dat Jocelia ziek was en in het ziekenhuis lag. Ik ben haar moeder en Stefani gaan opzoeken thuis. Het bleek dat ze was al enige tijd ziek was, maar dat de doktoren niets konden vinden. Ze had eerst medicijnen voor een maagzweer gehad, maar dat bleek het niet te zijn. Daarna konden ze niets meer vinden en woensdag is ze overleden. Donderdag is ze eenvoudig, maar onder grote belangstelling begraven. Ze was duidelijk geliefd. Ik heb Stefani een beer gegeven en gezegd dat als ze verdrietig was dat de beer haar dan zou helpen. De hele dag heeft ze met de beer gelopen. Het heeft me wel even beziggehouden en omdat ik ook wat grieperig was heb ik daarna een dag in bed gelegen en kunnen uitrusten.

Nieuwe kinderen

2008-02-17T12:37:00.000-08:00

Afgelopen zondag verwachtten we 6 kinderen, waaronder 2 nieuwelingen. Ik merkte dat ik gespannen was en uitkeek naar hun komst. Een aantal ouderen waren er al en ook één nieuweling, mijn petekind Jorge Luiz, was een paar dagen eerder met zijn broer meegekomen. Ondanks de verbouwing en het schilderwerk had ik de slaapzaal netjes gemaakt met de nieuwe lakens en naambordjes voor de nieuwelingen zodat ze zich welkom voelden. We hadden wat extra´s gekookt voor de familieleden, ik had een grote cake gebakken met cupuaçu (lokale vrucht) en er was frisdrank. ´sMorgens kwam Katja met haar 4 kinderen om Fabiano te brengen. Ondanks de kleine opkomst hebben we de taart aangegesneden en gezongen om het een beetje feestelijk te maken. Het was ontroerend te zien hoe Fabiano afscheid nam van zijn broertjes, die na 6 weken weer erg aan hem gehecht waren. Fabiano zelf was blij weer bij ons te zijn.
Tegen de avond arriveerde Bruno die al een aantal jaren bij ons woont. Maar waar bleven de anderen? Gilberto, die we met Kerst in het binnenland hadden afgeleverd, was er nog niet en wat was er afgesproken met de familie van de 2 nieuwelingen Tiago en Douglas?

De volgende dag ging Ernandi naar Tiago (12). Het huis zat vol kinderen (er zijn er 8, maar ook nog 3 kleinkinderen), en het bleek dat zijn moeder ´smiddags aan de drank was gegaan. Later op de dag heeft ze Tiago gebracht. Alles wat hij meebracht was een oude korte broek en 2 gescheurde t-shirts, welke ik ´savonds nog genaaid heb. Met de moeder is afgesproken dat ook zijn jongere broertje bij ons komt wonen, want de situatie thuis is buitengewoon zorgwekkend.

Dinsdag zijn we Douglas (9) gaan ophalen, één van de kinderen van Sandra. Sandra leeft van de vuilnisbelt, heeft 15 kinderen van 5 verschillende mannen, maar geen van de kinderen woont meer bij haar. De oudste zit in de gevangenis, Alexandro (20) heeft bij ons gewoond en woont met een vriendin, een aantal is geadopteerd, een paar gestorven, Alex en Ronaldo bij ons, Douglas bij oma en de vier jongsten zijn 2 maanden geleden door de kinderbescherming uit huis geplaatst. Zij verblijven in een opvanghuis, waar gezocht wordt naar familieleden die de kinderen kunnen opvangen of pleeggezinnen. Het probleem is echter dat ze volgens de wet niet gescheiden mogen worden bij adoptie. En wie wil/kan er 4 kinderen tussen de 1 en 6 jaar adopteren?
Douglas heeft 10 maanden in een pleeggezin gezeten, maar daar kon hij niet blijven of ze wilden hem niet meer. Hij kwam dus weer bij oma (82). Zij heeft aangeboden om de 4 kleintjes in huis te nemen als Douglas bij ons kan wonen en één van de grotere bij haar komt als extra hulp. Ronaldo gaat dus naar oma en Alex blijft bij ons. Wij zijn Alex aan het begeleiden bij zijn studie en een eventuele baan. Hij wil graag doorleren.
Voordat de 4 kleintjes naar oma gaan zal Provida eerst nog een gedeelte aanbouwen aan het huisje, want in het kleine houten huisje is nu nog geen ruimte voor ze. Wij hebben wel alvast een stapelbed meegenomen voor Ronaldo en de kleintjes. Volgens oma kunnen er wel 3 op één matras. Wat een moedige vrouw! Ik hoop dat God haar nog een aantal gezonde jaren geeft zodat de kinderen in liefde kunnen opgroeien bij oma.
Douglas is een leuk, nieuwsgierig en bijdehand jongetje. Heel stoer zat hij tussen ons in op de bank van de vrachtwagen. Omdat we nog meer boodschappen moesten doen werd het een heel uitje voor hem. Parmantig stapte hij uit bij het kindertehuis en ging op onderzoek uit.

De kinderen wennen snel aan elkaar en Fabiano hangt de stoere jongen uit tegenover de nieuwelingen. ´s Avonds was het bal en kwamen ze het bed uit om farinha te pikken. Helaas maakte de deksel van de pan veel lawaai zodat ik wakker werd en ging kijken wat ze deden. Daar schrokken ze van en renden terug naar de slaapzaal. Ik moest innerlijk vreselijk lachen om het kattekwaad, maar moest toch even optreden. Maar hoe stoer dan ook, ´savonds een verhaaltje voorlezen kennen ze niet en vinden ze toch wel heel leuk!

Ik heb deze maand de financiën van het huis overgenomen en ben hierbij (onofficieel) vice-coordinator. Ook bij het opknappen van het huis heb ik opeens veel zeggenschap. Het huis was duidelijk stuurloos en heeft leiding nodig. Ik merk dat de collega´s dat ook prettig vinden en ze komen met allerlei dingen naar mij toe. We zijn nog wel even bezig in het huis, maar het wordt goed gedaan. Het zijn 2 timmermannen die altijd voor de pater werken. Er is verrot hout vervangen, douches en wc´s opgeknapt, betegeld en veel geplamuurd tegen ongedierte (kakkerlakken). Ik hoop dat het binnen 2 weken helemaal klaar is.

2008-02-06T15:32:00.000-08:00

De vakantie zit er bijna op en morgen verwachten we de eerste jongens terug. Zij hebben vrijdag een kennismaking op hun nieuwe school en maandag gaan de lessen weer beginnen. Ik verheug me er op iedereen weer te zien. Omdat de collega´s ook vakantie hebben, heb ik de afgelopen weken vooral de honeurs waargenomen in de keuken en daar het een en ander aangepast. Er stond al jaren een groot smeedijzer industrieel fornuis wat enorm veel gas verbruikte en de pannen zwart branden. Een doorn in het oog van allen, maar niemand durfde het initiatief te nemen het eruit te gooien. Voor mijzelf heb ik een tweedehands gasstel gekocht en deze heb ik zo lang in de keuken gezet om uit te proberen of een gewone 4-pits voldoet. Vroeger kookten we voor 50 personen per dag, maar nu zijn dat er ongeveer 20-25, inclusief de werkers op het terrein. Ik ben van alles aan het uitproberen en heb een overheerlijke pompoentaart gebakken. Een groot succes! Zondag maak ik er een als de jongens komen.

Vorige week zijn we begonnen met het opknappen van het huis, maar vanwege de carnaval heeft ook alles 5 dagen stilgelegen. Maandag was het carnaval in het dorp met 3-4 groepen. De kostuums zijn eenvoudig en waarschijnlijk al vele jaren gedragen. Veel mannen die als vrouw verkleed zijn, sexy meiden, keiharde muziek en veel drank. Het mooiste vond ik een groep vrouwen van 60-65 jaar in traditionele kleding die met veel elan hun rokken lieten draaiden. Er was één (praal)wagen die voor alle groepen werd gebruikt. Als ze hun rondje hadden gemaakt, ging de andere ´miss´er op en de groep er achteraan. Het was zeer vermakelijk om te zien.

Morgen gaan ze weer verder met het huis, maar er is veel hout verrot wat eerst vervangen moet worden. Je komt altijd onverwachte dingen tegen. Vanuit de stichting hebben we veel bijgedragen om alle benodigde spullen te kunnen kopen. We hebben nieuwe matrassen gekocht en de naaister heeft de hoeslakens en bovenlakens gemaakt. Ik heb alles weer gewassen, dus ze komen in een lekker schoon bed! Ook hebben we borden, bestek en keukenspullen bijgekocht.
In Brazilië begint nu het nieuwe schooljaar. Dit betekent ook nieuw schoolmateriaal en school t-shirts (uniform).

Vandaag werden weer de voedselpakketten uitgedeeld. Er kwam ook een vrouw uit het dorp waarvan één van haar kinderen bij ons komt wonen volgende week. Haar man heeft haar verlaten en zij moet voor 8 kinderen zorgen in de leeftijd van 2 tot 16 jaar. Alle kinderen zijn broodmager en omdat ze niet de kinderen alleen kan laten overdag kan ze ook niet werken. Af en toe doet ze een was bij iemand of helpt ze schoonmaken. Het is vreselijk om zo´n radeloze moeder te zien. Gelukkig hadden wij nog extra pakketten van de kerst die wij haar konden geven en ik heb haar wat extra´s gegeven. Nu haar zoon bij ons komt is het in ieder geval een maaltijd minder....... We hopen dat er een financiële adoptie komt voor dit gezin zodat ook zij maandelijks een voedselpakket krijgt (25 euro per maand).

1 á 2 Keer per maand krijgen we voedsel van de ´Mesa Brasil´ (tafel Brasil), een voedselbank die grote aantallen voedsel naar instituten brengt. Het is elke keer een verrassing, manden groente, fruit, levensmiddelen etc. Vorige week kregen we o.a. 30kg paprika´s, 50kg wortelen en een mut sinasappels. Maar het is leuk om recepten uit te proberen met het aanbod zoals wortelsoep en worteltaart. We hebben ook pakketjes gemaakt voor de buurt want ook wij kunen zoveel niet op.

Eind februari komt het huis naast mijn ´oude huis´ leeg. Ik ga daar met Alex, Davi en Damião wonen die allen 18 jaar zijn geworden en nu op dezelfde school kunnen blijven. We eten ´smiddags in het tehuis en zij zullen daar ook nog meehelpen op het terrein. Ik verheug me er al op!

Cameta

2008-01-25T06:09:00.000-08:00

Ik ben weer een paar dagen op pad geweest. Nu met mijn college Ernandi, zijn gezin en zus naar Cameta, waar hij vandaan komt. Voorheen was Cameta alleen bereikbaar per boot en duurde de reis 12 uur, maar sinds de nieuwe snelweg er is gaat het eerste gedeelte per bus en zijn we er in 5 uur. Het is een hobbelige tweebaansweg, gaat over twee lange bruggen en we moeten nog twee keer met een pont over. Het is soort dekschuit, aangedreven door een boot. Door de lage waterstand loopt de pont eerst vast, maar na enkele pogingen kunnen we toch weer verder. Bij elke stop komen er venters de bus in met drankjes, ijsjes, koekjes en gefrituurde snacks. We snoepen er lekker van want uiteindelijk zijn we op vakantie! Op het eindpunt staan volwassenen en kinderen zich te verdringen om de bagage naar de boot te dragen. Na 45 minuten is Cameta in zicht. Een oud stadje in het binnenland met een historisch verleden.

De broer van Ernandi staat op ons te wachten. Niemand weet dat ik ook mee ben, want dat is een verrassing voor Dona Maria (zijn moeder), die de volgende dag jarig is. Het is al donker en we gaan met de taxi naar huis. Even buiten het centrum houdt het asfalt op en rijden we door kuilen en met slippende banden en over de modderige straten. Het is een grote wijk met diverse soorten huizen, armzalige houten huisjes, stenen huisjes, maar ook grotere huizen omringt door hekwerken of muren.
De hele familie zit al op ons te wachten en Dona Maria is zeer verrast met mijn komst. Ze woont in een oud huis met 3 aparte ruimtes (kamers) waarvan de verf is afgebladderd en het hout onderaan wegrot. Het achterste stenen gedeelte (keuken, wc en douche) is verzakt en stort bijna in elkaar. Je kijkt tegen de dakpannen aan en een gedeelte is afgedekt met plastic zodat het niet binnenregent. Toch wonen er 8 mensen, zijzelf, een zoon, een dochter met man en 2 kinderen, een kleindochter en haar broer. Iedereen is welkom en ook wij kunnen er nog bij. Het is even wennen, maar de gastvrijheid en harmonie die er heerst is heel bijzonder.
Een meter naast het huis woont een andere zoon met vrouw en 2 dochtertjes. Het huis is net verbouwd en is ruim van opzet. Afhankelijk van de aktiviteit verplaatsen we ons dus van het ene naar het andere huis. Verderop woont nog een zoon met 3 jongens in een klein, houten huisje. Zijn vrouw is vorig jaar vertrokken en heeft de 4 kinderen bij hem achtergelaten. Ik ken hem verder niet, maar hij ziet er verslagen uit. Zijn dochtertje (11) woont nu bij oma.

De volgende ochtend word ik wakker door keiharde rockmuziek wat blijkt te komen uit een groot huis aan de overkant wat omringt is door muren. Bij ons is een normale conversatie niet meer mogelijk. Geluidsoverlast is een algemeen probleem in de wijken in Brazilië. Mensen houden geen rekening met elkaar en men durft ook geen klacht in te dienen bij de politie. Er is veel criminaliteit in de wijk, overvallen en er wordt regelmatig geschoten. Vreselijk om hier elke dag tussen te leven.

s´Middags is er voorlichting bij de medische post over gebitsverzorging. Ik ga met Ernandi z´n vrouw en de kinderen er naar toe. Het begint een uur later dan geplanned (heel gewoon hier), en het zit vol met kinderen en enkele ouders. Met behulp van een reuzegebit wordt alles uitgelegd en het poetsen gedemonstreerd. Daarna krijgen de kinderen merenda (fris met biscuitjes) en een tandenborstel. Als iedereen zijn tanden gepoetst heeft krijgen ze en fluorbehandeling. Het loopt wat ongeorganiseerd, maar het doel is bereikt.

Zaterdag is Dona Maria jarig en we willen wat cadeautjes kopen en een taart bestellen. Er rijdt hier geen bus, dus nemen we de ´motortaxi´ naar de stad die zigzaggend alle plassen, kuilen en blubber probeert te vermijden. Als ik 10 minuten later de helm afzet krap ik maar eens op mijn hoofd......?! Het is een leuk centrum met een haven, pleintjes, groen en historische gebouwen. Het is carnavalstijd en hier en daar hoor je de sambascholen oefenen.
Als we terugkomen is iedereen al in de weer voor de maaltijd. Er is vlees, kip en worst voor de grill, eend, (hét gerecht van Para), rijst, farofa en salade. Met wat wijn en bier zitten we heerlijk een paar uur te tafelen. Zoals hier gebruikelijk zingen we s´avonds met z´n allen voor de jarige, geven de cadeautjes en eten we taart met frisdrank.

Zondag om 8.00 uur gaan we naar de kerk in de wijk. Het is een kleine, eenvoudige kapel en vanwege een speciale bijeenkomst in de grote kerk zijn er weinig mensen aanwezig. Er wordt veel gezongen, geklapt en gezwaaid en aan het einde wordt ik onverwachts naar voren geroepen om mij voor te stellen. Ook Ernandi zegt nog iets en na afloop bezoeken we de grote overdekte binnenplaats ernaast waar bijeenkomsten, speciale diensten en cursussen gegeven worden. Er zijn twee kamers in ´aanbouw´ voor de catachismus. Ze beginnen hier gewoon te bouwen en elke keer als er wat geld is worden er weer stenen en cement gekocht. Voor we weggaan worden eerst nog de rijpe, rode vruchten van de cajuboom (cashewnoot) geplukt en aan ons meegegeven.

S´middags gaan ze naar het kindercarnaval, maar omdat ik wat last heb van mijn darmen blijf ik thuis met Renato (11) en leer ik hem Sudoku. De afgelopen dagen heb ik domino en yatzee met ze gespeeld en ze zijn dan ook dolblij als ze alle spelletjes mogen houden.
Na 2 uurtjes zijn de anderen al terug omdat het weer regent.

De volgende dag nemen we om 13.00 uur de boot terug naar Carapajó. We zitten voorin en plots hoor ik nederlands spreken. Het is een echtpaar die al vele jaren in Cameta woont met hun kinderen. Zij zijn bevriend met een andere Nederlandse vrouw die ik ontmoet heb bij de CMC bijeenkomst in mei. Ik had gehoopt haar te kunnen opzoeken, omdat zij ´in de buurt´ van Cameta woont, maar het bleek té ver om haar in 1 dag te bezoeken. We hebben leuk zitten praten en adressen uitgewisseld. Wie weet kom ik nog eens in Cameta en dan zal ik ze zeker opzoeken.

Thuis word ik hartelijk verwelkomd door Damião (17) en Alex (18). Ze zijn blij dat ik er weer ben. Zij zijn de enige jongens die al terug zijn omdat zij een cursus volgen. Deze cursus is een voorbereiding op een test om in aanmerking te komen voor een baan bij de gemeente. Zo werkt dat hier. Overheidsbedrijven bieden bijvoorbeeld 300 vacatures aan op verschillende niveaus. Elk niveau heeft een eigen test. Geinteresseerden kunnen hiervoor een voorbereidingscursus doen. Als je slaagt voor de test moet je nog afwachten of je opgeroepen wordt, want bij 300 vacaturen zijn soms 7500 deelnemers, kans 1 op 25. Maar Alex en Damião gaan er voor……!
Deze week gaan we beginnen met het huis op te knappen. Tot zover!

Muana

2008-01-16T12:47:00.000-08:00

Ik heb een uitstapje gemaakt met Davi, Alex en Marcos naar Muana, een klein plaatsje op het eiland Marajo. Davi en Alex waren nog nooit de stad uitgeweest, dus het werd een heel avontuur. We zouden donderdagavond om 19.00 uur vertrekken, maar door de hevige regen konden we niet van huis weg. We besloten om de volgende dag de dagboot van 12.00 uur te nemen. De reis duurt 6-7 uur, dus zo konden we onderweg ook nog genieten van het prachtige Amazonegebied. Het was een 3 deks-schip waarvan de onderste 2 dekken ingericht zijn voor hangmatten. Het bovendek heeft overdekte zitplaatsen. Hier zitten de meeste jongelui, dus ook ´mijn jongens´ mengden zich tussen de mooie meiden. Ik doezelde lekker weg in mijn hangmat al schommelend op de deining van de golven.
De zoon van Dona Naza, onze gastvrouw, zat ook op deze boot. Bij aankomst liepen we direct naar het huis van zijn broer, want daar was een verjaardagsfeestje gaande. De live sambamuziek was van verre al te horen en het was dan ook een zeer hartelijk welkom om hier na 4,5 jaar weer terug te zijn. Wat een lieve, warme, gastvrije mensen zijn dit toch. Ik voelde mij weer helemaal thuis en ook de jongens werden aan iedereen voorgesteld en opgenomen in het gezelschap. Ik was hier heel blij mee, want de zij zijn dit niet gewend en blijven vaak onzeker op de achtergrond.
Ik logeer altijd in het huis van Dona Helena, een Italiaanse vrouw, die hier 20 jaar geleden een aantal projecten heeft opgezet en nog 1 á 2x per jaar hier komt. Sinds een aantal jaren werkt ze samen met Provida en Dona Naza is de coordinator. Naza is een lieve vrouw met een enorm groot hart. Ze vangt kinderen op, regelt voedselpakketten, distribueert ontvangen kleding en iedereen weet haar te vinden indien nodig. Ook regelt ze de vakantiekampen in juli voor zo´n 1000 kansarme kinderen uit het dorp en het binnenland.
De huizen zijn hier op palen gebouwd en verbonden door loopplanken en bruggetjes. De rivier vóór het huis heeft een getijverschil van 3 tot 4 meter. Als het eb is zie je de wortels van de palmbomen en krabbetjes op de modderige grond. Maar als het water hoog staat wordt er heerlijk gezwommen, de garnalenmanden uitgezet, gevist en gevaren. De jongens hebben nog een bekende uit het dorp hier opgezocht, zijn ´savonds uitgeweest en hebben zelf aan het roer gestaan. Al met al heeft iedereen enorm genoten en met heimwee in het hart zijn we zondagavond weer vertrokken!

Vakantietijd

2008-01-09T13:28:00.000-08:00

Het is rustig deze week want alle kinderen zijn bij familie of de andere huizen van Provida. Er is elke week één verantwoordelijke aanwezig die kookt voor de aanwezige medewerkers. Seu Manuel is een 65 jaar landarbeider die ´smorgensvroeg begint en om 17.00 uur eindigt. Hij komt alleen voor de koffie, water en het eten naar binnen. Een echte harde werker die ik graag een beetje verwen. Ook Vincent, de technische man die allerlei klussen doet op het land of rondom het huis. De bonen zijn geplukt en straks is de maniokwortel klaar om geoogst te worden. Op het land moet regelmatig gemaaid worden want het groeit hier ontzettend snel. Ze zijn ook de timmerwerkplaats aan het vergroten om straks meubels te gaan produceren. De organisatie wil uiteindelijk ook zelfstandig kunnen draaien en niet 100% afhankelijk blijven van giften.
Maar eerst gaan we het huis opknappen voordat de kinderen terugkomen! Er is besloten dat er maximaal 14 kinderen blijven wonen en mijn idee om de voormalige kamers te gebruiken voor de kinderen is met veel enthousiasme geaccepteerd. In elke kamer komen straks 2-3 jongens van dezelfde leeftijd. De TV kamer wordt eetkamer waardoor het een kleinere en huiselijke omgeving wordt. De eetruimte wordt dan voor aktiviteiten gebruikt. Alles wordt binnen geschilderd en enkele kamers met badkamer moeten nog opgeknapt worden. De huidige slaapzaal kan voor projecten, cursussen of de dagopvang gebruikt worden. Dit laatste zal zeker nog niet dit semester beginnen.

Deze week was ik met mijn collega Ernandi. Ook zijn vrouw en dochtertje van 7 waren steeds aanwezig. We hebben heerlijke, simpele gerechten gemaakt. Even iets anders dan elke dag bonen en rijst. Door het dochtertje kwamen er meerdere kinderen spelen, waardoor het nu een meisjeshuis leek. We hebben tasjes gemaakt die ze zelf in elkaar moesten zetten met naald en draad. We gaan ook nog borduren. Dit is weer even anders dan het ´mannenwerk´, maar ook erg leuk. Ook de knuffels die ik meegebracht hebben worden nu innig gebruikt!

Morgen ga ik voor 3 dagen met de twee oudste jongens, Alex en Davi, naar Muana op het eiland Marajo. We vertrekken om 7uur ´savonds met de ´hangmat boot´ en komen 2 uur ´snachts aan. Ik ben er al verschillende malen geweest, maar voor de jongens een heel avontuur!

Beste wensen voor 2008

2008-01-04T10:49:00.000-08:00

Oud en nieuw is hier rustig verlopen. De buren houden elk jaar een familiefeest waarbij ook wij werden uitgenodigd. Het had bijna de hele dag geregend en het was koud van de vochtigheid. Ik lag lekker in bed met een boek en een fleece deken (die net in een doos uit Nederland was aangekomen). Om 23.00 uur werd ik er toch uitgehaald om aanwezig te zijn bij de jaarwisseling. Een overdekte ruimte was versierd met tweehonderd ballonnen en op de tafels stonden diverse schalen eten. Iedereen zat echter rustig te wachten tot het 24.00 uur was. Daarna werden er cadeautjes uitgewisseld, taarten aangesneden en het bier geopend. Ook de muziek veranderde in dansmuziek, wat tot diep in de nacht doorging. Na een paar biertjes en wat eten ben ik rustig naar bed gegaan.
De volgende dag waren we uitgenodigd bij de naailerares die een huis heeft met een zwembad. Ondanks de harde regen hadden we een gezellige middag met een heerlijke barbeque. Iedereen brengt wat vlees mee en draagt bij in de drankkosten. Zo worden regelmatig feestjes gehouden op zondag.

Kerst 2007

2007-12-27T13:01:00.000-08:00

Vrijdagmiddag begon de jaarlijkse bijeenkomst met een interessante discussie. Pater Savino stelde de vraag of de medewerkers in dienst staan van de gemeenschap of dat het betaald werk is. Omdat er veel veranderingen gaan plaats vinden benadrukte hij de oorspronkelijke doelstelling van Provida. Ook werden de aktiviteiten van de diverse lokaties besproken en zaterdag praten we verder over de komende veranderingen.

Zaterdagochtend heb ik de TV ruimte versierd, luiken gesloten, waxinelichtjes aangestoken en de cadeautjes rondom de kerstboom gelegd. Met 15 kinderen was het een huiselijke, knusse sfeer en nadat we ´Noite Feliz´(Stille nacht, heilige nacht) gezongen hadden, werden de pakjes met kleding uitgedeeld. Veel blije gezichten, maar ook teleurgestelde omdat ze het T-shirt of de bermuda niet mooi vonden. Onderling is er daarna nog wat geruild zodat de meesten tevreden waren (dat valt niet mee!)
Om 9.30uur begon de H.Mis en langzamerhand kwamen er enkele moeders en broertjes en zusjes. Na de Mis gaven de jongens een presentatie van de capoeira. Nu allemaal vol trots met hun gekleurde band die ze in november gehaald hebben.
Daarna was er voor iedereen een eenvoudig, maar feestelijk bonengerecht met rijst, geroosterde vleesspiesjes en salade. Iedereen zat aan lange tafels en ik zag ze genieten.
Later op de middag was de oudervergadering, omdat december hier het einde van het schooljaar betekent. Er zijn twee jongens blijven zitten en één krijgt een herkansing. Omdat drie jongens de 18-jarige leeftijd bereiken dit jaar zullen zij het tehuis nu of volgend jaar moeten verlaten. Ik zie een smekende en angstige blik in hun ogen als ze mij vragen of ze volgend jaar terug mogen komen. Ik vind het heel vervelend dat dit nog niet duidelijk is voor ze. Helaas zijn niet alle ouders geinteresseerd, want er waren maar 3 moeders aanwezig van de 9.
In de tussentijd heb ik met zo´n 20 kleine kinderen wat spelletje gedaan waarbij ze snoepjes en kleine spelletjes konden winnen. Ze gingen in ieder geval allemaal met wat dingetjes naar huis.
sÁvonds was voor de medewerkers en had ieder een cadeautje meegenomen voor een ander. Met een heerlijke hartige (sandwich)taart en wat bier werd het een ontspannen, gezellige avond.

De volgende ochtend kwam Carlo (de Italiaan) en Celine mij ophalen. We hadden een auto gehuurd om de kerstdagen door te brengen bij de familie van Celine in Santa Luzia, 200 km van Belém. Omdat Damião en Gilberto uit het tehuis daar in het ´binnenland´ wonen gingen zij ook met ons mee. Hun ouders zijn gescheiden en de jongens zijn bij vader gebleven en de 2 meisjes bij moeder. Zij woont in de buurt van Belém, maar het schijnt een barak te zijn waar niets is. De jongens kunnen daar dus niet de vakantie doorbrengen.
Daar aangekomen ben ik met hen naar een tante gegaan en zij vertelde dat hun vader in de buurt werkte. Via een klein weggetje in een mooi landschap kwamen we bij een afgelegen, leegstaand huis waar hun vader verbleef. Een kleine, oudere man die z´n hele leven al op het land werkt. Als alles goed gaat krijgt hij over 2 maanden zijn welverdiende pensioen.
Maar wat een generatie verschil als je hem met 2 gezonde, modern geklede jongens ziet!

De volgende dag werden de boodschappen gedaan voor het kerstdiner ´savonds. In Nederland zou alles al binnen zijn en in de marinade liggen, maar hier gaat alles op het laatste moment. Voor het eerst heb ik een kalkoen klaargemaakt en de kip werd nog levend binnengebracht. Het water wat normaal gesproken 2x per dag toegevoerd wordt, kwam niet en zaten we dus zonder water waardoor er niet afgewassen kon worden. Het zij zo, en met wat flessen reservewater konden we verder koken en ons nog wassen. En dat op Kerstavond!
Om 8.00uur zijn we met z´n allen (ook oma van 83) naar de kerk gegaan en daarna heerlijk aan de kerstmaaltijd! Een eenzame, verward uitziende vrouw die langs liep werd gastvrij uitgenodigd om mee te eten. Zo gaat dat hier, iedereen helpt elkaar.
De volgende dag zouden we de jongens naar het dorp brengen achter de heuvels. We werden gewaarschuwd dat onze kleine huurauto niet geschikt was voor deze onverharde weg met kuilen en stenen, maar een motortaxi zei ons dat momenteel alle soorten autos daar naar toe gingen en dat het maar 20 minuten was. Vooruit, dan wagen we het erop, want ik wilde wel heel graag zien waar zij vandaan komen. Met 2 lachende jongens achterin, maar ik met zweet in m´n handen (Carlo reed) en een dichtgeknepen maag kwamen we na veel horten en stoten, stijgingen en dalingen na 45 minuten bij het dorp. Het is een kleine nederzetting met zo´n 8-10 huizen van leem, een klein schoolgebouw en een overdekt poolbiljart. Daarachter stroomt een brede rivier waar de mensen zichzelf en kleding wassen. We rijden naar de buren, wat de ouders zijn van Raimundo en Zéaugusto die ook in het tehuis hebben gewoond. Voor Gean, de broer van Damião en Gilberto is het ook een grote verrassing mij weer te zien. Hij is 2 jaar geleden uit het tehuis gegaan. We gaan het huis binnen (voor de eerste keer dat ik een lemen huis van binnen zie) en het is schoon, opgeruimd, maar er staat werkelijk niets. Er staan tussenmuren van leem waardoor het huis in vieren is verdeeld. In één ruimte staat een kleine kledingkast van Gean waar 3 kledingstukken in liggen en in een ander gedeelte staat een klein tafeltje met een waterkruik, verder niets.... De jongens hadden mij al vol schaamte ingelicht, maar dat het zo erg was kon ik mij niet voorstellen. Gelukkig hebben we 2 voedselpakketten meegenomen en heb ik nog iets extra´s gekocht om de vakantie tot februari door te brengen. Ook Damião kijkt mij angstig lachend aan en vraagt of hij wel terug mag komen, want ook hij wordt 18 over enkele maanden. Ik moet echter het antwoord schuldig blijven. Als hij zou blijven gaat hij ook net als zijn broer Gean naar de 2e klas van de middelbare school in Santa Luzia en worden ze elke dag door een schoolbusje gehaald en gebracht. Damião zou het liefst met Alex (ook 18) een huisje delen en verder leren. Ik zal kijken wat we kunnen doen, want juist deze leeftijd is zo belangrijk voor hun toekomst.
Na onze meegebrachte lunch neem ik met gemengde gevoelens afscheid. Ikik ben best nerveus voor de terugreis, maar deze verloopt uiteindelijk goed en voor mijn gevoel sneller dan de heenweg.
Als we terug zijn in Santa Luzia gaan we heerlijk ontspannen in een igarapé, een soort ven met stromend, helder water en een lekker koud biertje er bij. De volgende dag gaan we na wat korte familiebezoekjes weer terug naar Belém. Het was voor mij een indrukwekkende en avontuurlijke reis.

2007-12-19T03:53:00.000-08:00

Het weer is van de ene op de andere dag omgeslagen. De regentijd is begonnen en dat is goed te merken. In de middag veel regen, onweer en af en toe een wervelwind, terwijl de temperatuur rond de 25° blijft. Hierdoor is ook de verkoudheid weer toegeslagen. Regelmatig valt de electriciteit uit en de bliksem heeft de internetmodem doorgebrand. Dan merk ik hoe verwend wij zijn dat in Nederland alles altijd werkt. Ik hoop dat het snel verholpen is, want alleen in Casa Gianluca heb ik internetverbinding en morgen ga ik weer naar het kindertehuis.

Vrijdag ben ik met Davi, een van de oudste jongens, naar Belém geweest om kerstinkopen te doen. Omdat we altijd grote aantallen kopen, kunnen we voor detailhandelsprijzen inkopen. De jongens in het tehuis krijgen allemaal een shirt en een shortje, want dat hebben ze het hardst nodig. Ook de kinderen van de medewerkers en vrijwilligers krijgen een kledingstuk. Kleding kopen voor 30 kinderen is niet één, twee, drie gebeurd en voor de kerst natuurlijk een enorme drukte in de stad. Davi had het na een paar uur wel gezien, maar een lekkere lunch in een eettentje maakt het dan weer goed. Zondag heb ik alles ingepakt, maar het viel niet mee om ook alle maten en kleuren te combineren. Ik geloof dat ik aardig geslaagd ben, maar er zullen er altijd een paar zijn die liever een ander model of kleur had willen hebben. Ook zij gaan met de mode mee ook al is het dan geen merkkleding. Daarnaast heb ik verschillende kleine cadeautjes gekocht zoals jojo´s, domino, autootjes en kleurpotloden voor alle aanwezige kinderen.

De eindejaarsvergadering met alle leden van Provida wordt gecombineerd met de Kerstviering. Vrijdag komen we bij elkaar voor een terugblik en kijken we naar de toekomst van Provida. Zaterdag staat in het teken van Kerstmis met een H.Mis, lunch, oudervergadering en spelletjesmiddag. Daarna gaan alle kinderen naar huis, familie of bekenden voor de vakantie.

Zondag ontmoette ik een bijzondere vrouw (41) op een verjaardag. Haar levensverhaal trof mij. Als kind verloor zij al vroeg haar ouders en groeide op bij familie. Op 21 jarige leeftijd had ze 2 kinderen en overleed haar man. Bij haar 2de echtgenoot kreeg ze nog een zoon, maar ook deze man overleed op jonge leeftijd. Daarna wilde ze geen relatie meer, heeft ze al alleen haar kinderen opgevoed en alles aangepakt om aan geld te komen. Toen haar kinderen wat groter werden is ze naar school gegaan, want ze kon lezen, noch schrijven. En nu vertelde ze me vol trots dat ze over is naar goep vijf! Later op de middag zag ik haar met met een groepje kinderen spelletjes doen. Zij deed dit zo natuurlijk en met zoveel toewijding dat haar talent duidelijk zichtbaar was. Misschien komt ze nog wel in het onderwijs? Zij gaat er in ieder geval voor.

Elielson, een van de jongens die voorheen in het jongerenhuis heeft gewoond, heeft zijn cursus ´Garçon´ (ober) afgerond. Vorige maand had ik hem geld geleend (50% wordt terugbetaald) uit het studiefonds voor de bus naar de cursus. De afsluiting en diplomauitreiking werd zeer officieel gevierd en vandaag hoorde ik dat hij aan de slag kan. Goed om te zien dat hij met een beetje hulp en een cursus een baan heeft gevonden. We gaan ook op zoek naar cursussen voor de oudsten van het tehuis, want zij verlaten anders het tehuis zonder een speciale opleiding. Er is nog genoeg te doen hier!

Vanuit het warme, vochtige Belém wens ik iedereen hele fijne Kerstdagen en een inspirerend 2008!

2007-12-10T13:04:00.000-08:00

Ik heb weer een drukke week achter de rug. Ik dacht het weekend rustig aan te doen en eens tijd te nemen voor mijzelf, maar dat liep toch anders. Ik wilde niet in het tehuis blijven, want dan vragen de kinderen toch mijn aandacht. Vrijdagochtend was de distribuïtie van de voedselpakketten in het kindertehuis. Daarna ben ik naar Casa Gianluca (buurthuis) gegaan. Een afstand van 40 km, maar dichter bij de stad Belém. Ik heb het gecombineerd met een uitstapje naar de grote supermarkt. Zaterdagochtend heb ik hier wat voor mijzelf zitten naaien, maar ´smiddags kwam de mozaïkleraar om enkele werkstukken af te maken met de groep. Het werd een drukte van jewelste, maar heel gezellig. Zijn vrouw was ook meegekomen om met mij kennis te maken. Een leuke, enthousiaste vrouw en zeer creatief. Zij maakt o.a. tassen en kleine rugzakken. We hebben afgesproken om in februari naar de organisatie te gaan die cursussen subsidieerd. Zij gaat hier dan een cursus ´tassen maken´geven. Leuk om zo aan allerlei contacten te komen en ik leer ook allerlei nieuwe dingen maken.

Twee jongens uit het kindertehuis kwamen ook nog hier om het weekend door te brengen. Ze kunnen hier een beetje op internet spelen en MSN-en. Eén ervan, Rafael, is sinds 1 maand bij ons en is via de kinderbescherming binnen gekomen. In het begin was hij erg moeilijk en uitdagend, maar ik heb nu een goeie band met hem. Ik vind het zo mooi te zien hoe zijn gedrag veranderd is en hij is ook niet meer zo gespannen en agressief.

´sAvonds ben ik naar Carlos (Italiaan) en Celine gegaan met een flesje wijn. Ofschoon hij hier 10 minuten lopen vandaan woont, komt hij mij halen en brengen. Terug regende het en hij met een regenjack en helm en ik met een t-shirtje en paraplu achter op de motor. En dan denk ik, jullie moeten mij hier toch eens zien....

Socorro, die hier ook woont, ging zondag naar een congres waar zij lokale spullen zou verkopen. Omdat haar collega niet kon en zij ook onze 3D kerstkaarten zou meenemen ben ik meegegaan. 6 uur op, Socorro zich verslapen, bus gemist, bij aankomst niemand van de verkoop aanwezig, zij moest veel sta-geld betalen, geen lunchbon...., weinig verkocht, noem maar op. Maar het leuke is dat ik alles van een afstand kon bekijken hoe het er hier toe gaat en ik mij er niet druk om maak. Wetende de omstandigheden te aanvaarden omdat ik die toch niet kan veranderen. Ik ben om 14.00 uur weggegaan en thuisgekomen in slaap gevallen. Ik was kapot! Dit was mijn rustige weekend....

Vanmorgen kwam de mozaïkleraar en omdat het de laatste dag was wilde hij als afsluiting een feijoada-lunch (bonenschotel) maken. Aangezien hij zijn aandacht ook nog aan de leerlingen moest geven heb ik tot 1300 uur in de keuken gestaan. Ik had een lange tafel voor ze gemaakt in de salon zodat het echt iets feestelijks had.

Zo zie je dat je hier je dag niet kunt plannen. Af en toe komt er iemand langs met een probleem of een praatje en vanmiddag kwamen 2 vrouwen de naaimiddag afzeggen. Dit kwam mij eigenlijk wel goed uit. Morgenmiddag gaat het wel door, maar daarna ga ik weer naar het kindertehuis.

2007-12-03T14:15:00.000-08:00

Het is alweer december. De voorbereidingen, reclames en versieringen voor Kerst zijn hier al enkele weken aan de gang, maar ik blijf het vreemd vinden om in de hitte een kerstman te zien. In het kindertehuis staat een kleine kunstboom, versierd met plastic gekleurde ballen en het eerste eigengemaakte houten kerstengeltje. Ik ben vorige week met een paar begonnen met figuurzagen en de kerstfiguren lenen zich er goed voor. Ik heb wat afvaltriplex gekregen, maar mijn proefexemplaar lukte voor geen meter. Na een tijdje kreeg ik in de gaten dat het door de vochtigheid komt. Daarna heb ik het hout eerst in de zon gelegd en konden we aan de slag.
Ook zijn we met z´n allen 3D kerstkaarten aan het knippen voor de verkoop. Het materiaal heb ik uit Nederland meegenomen en is hier onbekend. Enkele vrouwen van de naaiclub helpen met de verkoop.

Afgelopen week waren er ook 2 cursussen. In Casa Gianluca (buurthuis) is een cursus mozaïk gaande voor 2 weken. Hiervoor wordt vooral papier en afvalmateriaal gebruikt. Vandaag kwam ik terug en het zijn prachtige, kleurrijke collages geworden. Volgende week maken we er een tentoonstelling van en krijgen de deelnemers een certificaat. De cursus wordt vanuit een gesubsidieerde organisatie gegeven en is geheel gratis voor de deelnemers. Het doel is o.a. om de deelnemers iets mee te geven waarmee ze zelf wat geld kunnen generenen, maar ook vanuit sociaal en maatschappelijk oogpunt.

In Murinim, het kindertehuis, was de cursus ´Medicinale planten´, wat ik erg interessant vond. We hebben o.a shampoo gemaakt tegen roos en tegen luizen, zeep tegen jeuk, witte (schimmel)vlekken, hoestdrankjes, drankje tegen wormen (wat bijna elk kind hier heeft) en diverse zalfjes. De zalf heb ik direct gebruikt voor mijn voetwond, want die was nog steeds niet dicht, maar nu wel! Ook kon ik het voor een nieuw mankement gebruiken, want sinds een week groeide er een soort puist, abces onder mijn oksel. Ik had het zelf nooit gehad, maar hier is het een gewoon verschijnsel. Vanmorgen brak het open en ben ik nog naar de medische post in het dorp gegaan. Een pijnlijke behandeling, maar nu gaat het alweer een stuk beter. Het hoort er gewoon allemaal bij......

Katja heb ik 2x keer gezien. Dinsdag kwam ze rond 10 uur naar Casa Gianluca met de 3 kinderen. Ze hadden nog niets gegeten, dus heb ik eerst maar koffie gezet en wat brood gegeven. De kinderen hebben met houten inlegpuzzels gespeeld, iets wat ze hier ook niet kennen. Deze kinderen hebben uberhaubt geen speelgoed, dus als ik ze zo zie spelen is dat heel bijzonder voor ze. Ik zie ze genieten en trots zijn als het gelukt is. Daar doe ik het voor.....
Zaterdag kwamen ze rond 14.00uur in het kindertehuis en hadden ze ´smorgens alleen ontbijt gehad. Gelukkig hadden wij nog een restje van de vorige dag. Ik heb met ze gekleurd en de tekeningen opgehangen. Katja zelf was druk met andere dingen bezig en vroeg zelfs of ze deze week bij mij konden blijven. Het is triest te zien hoe ze met de kinderen loopt te sollen. Dit deed ze altijd al, maar nu haar man is overleden blijft ze bijna niet meer thuis. De kinderen hebben het er zelf al over dat ze bij andere familieleden gaan wonen. Ik sta er niet van te kijken, want Katja wil haar eigen leven leiden. Wij zullen het in de gaten houden en anders wordt de kinderbescherming ingelicht.

Verder zijn we in gesprek over de toekomst van het kindertehuis. Het huis voor 15 kinderen is eigenlijk te duur en funcioneert zo niet goed. Het moet in eerste instantie opgeknapt worden want door het klimaat en het intensieve gebruik gaat het snel in verval.
Maar ze willen goed naar de toekomst kijken en naar lokale organisaties benaderen. Al lange tijd willen ze meer doen voor de kinderen uit de buurt. Het idee is om ´smorgens en´smiddags een groep van 25-30 kinderen op te vangen tegen een kleine vergoeding. De kinderen krijgen dan middageten en een tussendoortje (merenda) en de andere helft van de dag gaan ze naar school. We zijn al in gesprek met iemand van de gemeente waarbij wij de aanvraag zullen indienen voor personeel, onkosten, computers en materiaal. Volgens deze persoon is er een grote kans van slagen. Ook is men bezig met een aanvraag voor een leertraject in de moestuin en wil men in de timmerwerkplaats flink produceren. Hele goede voornemens allemaal met toekomstmogelijkheden.
Maar de grote vraag is: Wat gaat er met de 15 kinderen gebeuren! Een aantal gaat vanwege de leeftijd weg of kan naar huis met wat financiële hulp, maar er blijven er zeker nog 6-8 over die opvang nodig hebben. Mijns inziens moet deze opvang gescheiden zijn van het nieuwe opvangproject, maar de huidige begeleiders willen geen 24-uur opvang meer.......
Deze maand worden er diverse vergaderingen gehouden hierover. Een moeilijke beslissing!

Capoeira-inwijding

2007-11-26T12:53:00.000-08:00

Zaterdag was de capoeira-inwijding voor de jongens. Tijdens deze inwijding worden de koorden gewisseld van kleur, zoals bij judo. Vijf jongens gingen voor de eerste witte band, drie de gele en twee de oranje. Om 7 uur in de ochtend vertrokken we met de bus naar Marituba, waar we overstapten in de vrachtwagen van Provida. Op het tweede stuk is namelijk geen politiecontrole en omdat de vrachtwagen toch die kant op moest scheelde dat weer geld voor de 2e bus die we hadden moeten nemen. Een heel gedoe en natuurlijk stapten wij niet uit bij de afgesproken halte, maar geduld is hier een schone zaak.
Er waren ongeveer 100-150 kinderen aanwezig en naast de capoeira was er ook een presentatie van het kinderproject wat ze daar hebben. Ze doen er hier alles aan om de kinderen van de straat te houden, want de straat betekent hier al gauw diefstal, criminaliteit, drugs en prostitutie. Ze maakten er een mooie show van en alle kinderen mochten tegen de leraren vechten. Van oorsprong is capoeira een dans/vechtsport vanuit de slaventijd.
Na afloop werd er aan een kleine maaltijd aangeboden. Op de terugweg konden we echter geen bus krijgen. Degene die langskwamen stopten niet omdat ze al overvol zaten. We hebben 2 uur in de hitte gewacht, terwijl het met de auto 30 minuten had geweest. Een auto is hier echt geen overbodige luxe....

Sinds een paar dagen heb ik een fiets bij het kindertehuis. Ik heb meteen een paar bekenden opgezocht en gekeken naar een huis. Er was een huis met een klein zwembad voor 200 euro, maar dat was net verhuurd. ´sAvonds kwam echter de eigenaar naar mij toe omdat zijn vriendin mij kent en hem overtuigd had het aan mij te verhuren. Ik ben nog gaan kijken, maar het voelde niet goed en de huurprijs is voor hier erg hoog, meer dan een salaris. Een normale prijs is 60-80 euro dus ik kijk nog verder.

Deze week gaan we vergaderen over het Kerstfeest. Ik heb al shirts meegenomen voor de jongens, maar we willen ook alle medewerkers op pad sturen om cadeautjes in te zamelen via winkeliers. In Nederland heb ik daar goede ervaring mee, maar hier zal het moeilijk zijn omdat er ontzettend veel projecten zijn. We willen ook in de buurt cadeautjes uitdelen.

Twee weken geleden is plotseling de vader van Tatiana overleden. Haar moeder blijft nu over met de drie jongste jongens, maar mishandeld de kinderen. Dat was ook de reden waarom Tatiane 5 jaar geleden toegewezen werd aan haar peetmoeder. De vader had altijd de verzorgende rol thuis en zorgde er voor dat de kinderen niet geslagen werden. Hij kreeg elke dag 7 reais van zijn moeder om eten te kopen voor het gezin. Nu dit wegvalt is iedereen erg ongerust over het welzijn van de kinderen. De oudste zoon Deive (22) wil er wel 2 in huis nemen, maar ook hij heeft de middelen niet en vroeg mij al te helpen. De moeder is ook al 2x naar mij op zoek geweest, maar dan was ik net weer op een andere locatie. Alleen geld geven lost het niet op en de familie moet dit eerst uitzoeken met oma en de tantes. Het is soms erg moeilijk om nee te zeggen, want ik zou de kinderen natuurlijk graag willen helpen.

Luis was het weekend thuis geweest en werd vanmorgen door zijn moeder Aurilene gebracht. Ik ben peetmoeder van een van haar kinderen, George-Luis. Ook zij heeft het weer moeilijk omdat haar ex-man niets meer van zich laat horen en er dus geen inkomsten zijn. Als zij zelf gaat werken dan zijn de kinderen alleen thuis en gaan niet naar school. Ook van de kinderbescherming mogen de kinderen niet alleen thuis blijven. Al met al een moeilijke situatie.
Dit zijn maar een paar voorbeelden, maar zo zijn er velen helaas.

Morgen begint er in Casa Gianluca een cursus mozaïk. Ga ik ook meedoen. Altijd leuk!

Vorderingen

2007-11-21T10:05:00.000-08:00

Ik voel me een stuk beter nu de wond op m´n voet aan het genezen is. Hierdoor heb ik meer energie en ben ik wat mobieler. Ik heb meteen maar een fiets gekocht.

Vorige week ben ik met ZeCarlos en Mery meegegaan naar een Italiaanse vriend in Castanhal, 50 km van hier. Zij kennen elkaar van Minas Gerais waar zij in een opvanghuis voor (ex)verslaafden werkten. Wij hebben daar toen ook 2 jongens naar toe gestuurd. De Italiaan gaat nu hier met de therapie beginnen en is aan de bouw begonnen van het opvanghuis. In de buurt is een prachtige plek met helder water en een kleine waterval. Er kwamen nog wat vrienden die ook allemaal in dit werk zitten, dus genoeg om over te praten. Lekker wat vlees op het vuur en relaxen in de hangmat.

Daarna ben ik naar het kindertehuis gegaan waar we zaterdag een vergadering hadden. Omdat er veel op het terrein te doen is zoals beplanting, tuinbouw, cursussen voor de buurt en de uitbreiding van de timmerwerkplaats gaat er de laatste jaren veel te weinig aandacht naar de kinderen. Om dit te verbeteren heb ik het idee geopperd om de projecten van elkaar te scheiden. Dit betekent dat de kinderen in het ´voorhuis´ gaan wonen en slapen. Daar zijn enkele kamers (met wc en douche) die nu in gebruik zijn als bibliotheek, opslagruimte, kantoor of door medewerkers (zoals ik). Er kunnen 2-3 kinderen per leeftijdsgroep in een kamer. Hiermee is een serieus probleem van één grote slaapzaal ook opgelost. De jongsten kunnen nu eerder naar bed en iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen spullen en het schoonmaken van hun kamer. We gaan alles opnieuw schilderen en opknappen zodat het een echt woonhuis wordt.
De kamers in het ´achterhuis´ worden gebruikt door de medewerkers, er kunnen cursussen gegeven worden in de oude slaapzaal en er is genoeg ruimte voor opslag.
Het idee werd met veel enthousiasme ontvangen. In de vakantieperiode januari-februari kunnen wij hiermee aan de slag.

Een ander mooi voorbeeld is dat Berenice, een begeleidster, op mijn verzoek extra aandacht aan de 2 jongsten heeft gegeven tijdens de huiswerktijden. Vol trots kwam ze me vertellen dat ze nu het alfabet kenden. Ze hebben zo´n enorme leerachterstand dat ze echt één op één begeleiding nodig hebben. Het weekend heb ik ook samen met haar gewerkt en we hebben veel dingen kunnen bespreken. Ik zie dat ze opnieuw gemotiveerd raakt en meer interesse toont in de kinderen. We hebben zaterdag met de 6 jongens die in huis waren een hamburger op het plein gegeten en we zijn naar het circus geweest in het dorp. Wat acrobatiek, gegoochel en een clown doet al vele mensen lachen. Al met al een heerlijk weekend!

Maandag en dinsdag hadden we weer de naaiclub, maar er kwamen slechts 3 vrouwen opdagen. Ik weet dat ze graag komen, al is het alleen maar om er even uit te zijn, maar door huiselijke omstandigheden, ziekte, oppas of ruzie kunnen ze niet komen.
Eén van de vrouwen, Helena, vertelde in tranen dat haar man net bij haar was weggegaan. Het huwelijk was niet goed meer en zij wilde ook dat hij ging, maar ze maakt zich grote zorgen om haar 3 kinderen. Het enige vooruitzicht is dat ze volgende week gaat beginnen bij een kraam die lunches verkoopt bij een bedrijf hier in de straat. Het is een hele lieve, zorgzame vrouw en ik zal haar steunen waar mogelijk.

2007-11-14T11:40:00.000-08:00

Afgelopen week ben ik in Casa Gianluca gebleven vanwege m´n voet. Ik heb wat rust gehouden en been omhoog. Waarschijnlijk door de medicijnen was ik ook niet zo fit. Vandaag was ik voor controle in het ziekenhuis en volgens de arts ziet het er schoon uit, maar het kan wel 3-4 weken voordat het dicht is.... 2x per dag in lauw water en een anti-bioticazalf. Het is niet meer opgezwollen, dus ik kan er mee lopen en ik wordt hier goed verzorgd. Er wonen nog 5 andere personen in het huis, Ney, de coordinator, de 2 ´schilders´ Junior en Junior en Socorro. Ook Anne, de vriendin van Ney met dochtertje Maria-Clara is hier veel. Anne kan heerlijk koken en ze is nu allmaal lekkere dingetjes aan het maken voor de verjaardag van Maria-Clara zondag. Er wordt veel aan gedaan, minstens 500 ballonnen en veel lekkers.
De vrouwengroep gaat enthousiast verder. Gister viel de energie echter uit en toen hebben we 3D kerstkaarten gemaakt. Die kaarten zie je hier niet, maar ze vonden het erg leuk om te doen. Ik heb ze speciaal meegenomen om te maken en te verkopen. Zo kunnen we wat geld binnenhalen voor de aktiviteiten hier.
Morgen is weer een extra vrije dag (de vijfde al sinds ik hier ben), dus een lang weekend voor veel mensen. Ik ga morgen op visite bij Zecarlos en Mery.

2007-11-07T11:40:00.000-08:00

De afgelopen week ben ik 4 dagen in het kindertehuis geweest. Er wonen nu 14 kinderen tussen de 9 en 17 jaar. Er is een coordinator, 2 begeleiders en een kokkin/wasvrouw. Helaas is er weinig aandacht voor de kinderen en zijn er bijna geen aktiviteiten. Hoe minder kinderen, hoe minder aandacht lijkt wel. Alleen op zaterdag is er 2 uur capoeira, maar aangezien de kinderen eens per 2 weken naar huis of familie gaan hebben ze maar 2x per maand les.
De schoolresultaten zijn ook minimaal. Fabiano is 9 jaar, heeft elders een tijdje op school gezeten en nu een jaar hier, maar kan zelfs losse letters nog niet lezen. De begeleidster geeft hem huiswerk om woordjes na te schrijven, maar hij weet niet eens wat hij schrijft. Zo gaat het op school ook. Ik heb besloten om 3 ochtenden in de week de 2 jongsten te helpen met lezen en rekenen.
Zaterdag ben ik weer met 6 jongens de stad in gegaan om schoenen en slippers te kopen. Ze weten me goed over te halen..... Drie van hen wilden ´merk´slippers ipv schoenen. Ik kon hun grote smile en overtuiging niet weerstaan en kocht dus slippers van 8 euro, terwijl ze normaal slippers van 3 euro hebben. Maar ze hebben dan nu ook echte ´Kenneth`!!!????
Het weekend was Fabiano de enige ´kleine´in het tehuis en wilde op mijn kamer slapen. Hij vroeg me een verhaaltje voor te lezen, waarmee hij herinneringen ophaalde van 5 jaar geleden toen hij 2 maanden bij mij woonde. Ik heb niet het gevoel dat het alweer zo lang geleden is. Het lijkt zo gewoon, maar ik weet dat het bijzonder is dat ik hier weer ben.

Donderdagavond was ik weer even in het buurthuis voor een feestelijke afsluiting van de naaicursus. De meeste vrouwen hadden hun kinderen en/of man meegenomen. Allemaal net gedoucht, natte haren en schone kleren. Ze hadden zelf lekkere dingen meegenomen zoals een hartige (sandwich)taart, een kaastulband, cocoscake, chocoladecake, passievruchtcake en frisdrank. Ik heb ze allemaal geproefd en het was heerlijk! Kleurrijke cake en frisdrank hoort hier echt bij een feestje.
Wij hadden de ruimte aangekleed met palmtakken, tekenpatronen aan de wand en een slinger van reepjes stof. De lerares haalde iedereen naar voren om hun gemaakte kledingstukken te tonen. Sommige hadden op hun blouse of rok iets geborduurd of geschilderd. Leuk om de eigen creativiteit hier te zien. Al met al was het een geslaagde avond.

Ongeveer 6 vrouwen willen heel graag verder met het naaiproject en we hebben besloten dat wij elke maandag en dinsdagmiddag bij elkaar komen. Ze willen nog veel meer leren en heel graag kleding maken of andere artikelen die ze kunnen verkopen. Dat is heel gebruikelijk hier. De meeste vrouwen hebben een klein inkomen, dus willen graag hieraan meewerken.
We zijn maandag begonnen. De werkmethode is wel heel anders want ze werken met rekbare, syntetische stoffen en hele andere modellen. Veel shortjes en polyester t-shirtjes in allerlei variaties. Ze komen met fotootjes uit bladen, maar dat zal ik zelf ook moeten oefenen. We hebben er in ieder geval erg veel zin in.
Miriam is een vrouw van 38 met 4 kinderen die ook graag mee wil doen, maar haar man is er op tegen. Ze heeft de cursus ook zonder toestemming gedaan, en ze mocht niet naar de afsluiting. Haar zoontje vertelde me vandaag dat ze volgende wel zou komen. Ik hoop het echt voor haar, want ze heeft er heel veel plezier in en ze kan het ook goed.

Dinsdagochtend ben ik met 2 collega´s naar de stad geweest met de auto. Ik heb een lockmachine gekocht en wat materiaal om te beginnen. Ook waren er 4 dozen op het postkantoor aangekomen die ik vanuit Nederland verstuurd had. Eén zat vol met naaispullen en stoffen, dus die komt goed van pas. Een doos boeken, lakens, algemene spullen, knutselmateriaal en speelgoed. Toch wel heel leuk zo´doos open te maken want ik ben allang vergeten wat er in zit.

Ik zou gister dus weer naar het tehuis gaan, maar zit met een lelijke wond op mijn voet wat niet verbeterd. Het begon met een klein wondje en is verder geïnfecteerd en ontstoken. Ik heb vorig jaar ook hier zoiets opgelopen en meegenomen naar Nederland. Toen duurde het ook lang voor het genas. Ze hebben me dus naar de dokter in het ziekenhuis gebracht. Ik heb nu een antibioticakuur en moet wat rust houden, want mijn voet zet anders erg op.
Dit zijn de nadelen van het andere klimaat en omstandigheden. Ik zal even wat resistentie moeten opbouwen, maar verder gaat het prima!

2007-10-27T05:34:00.000-07:00

De afgelopen 2 weken ben ik druk bezig geweest met de naaicursus. Ik had nog een naaimachine en een lockmachine, dus die komen goed van pas. Wel is alles verroest door de vochtigheid hier, maar na een onderhoudsbeurt doen ze het weer. De andere machines zijn van de lerares.
Soms ben ik ´s avonds of ´smorgens ook bezig om een paar vrouwen wat extra les te geven. Van de 16 vrouwen die zich hadden opgegeven, zijn er 10 overgebleven, maar deze zijn dan ook heel enthousiast. Ik ben zeer verrast over het resultaat van deze 2 weken. Eén van de vrouwen was helemaal geëmotioneerd toen ze na veel zwoegen en geduld haar bloesje af had. De cursussen die hier gegeven worden hebben ook duidelijk een sociale functie. De meeste vrouwen hebben niets om handen, zijn veel ziek of depressief, leven in een isolement en hebben weinig eigenwaarde. Het geeft mij een goed gevoel om met deze vrouwen samen te werken en te motiveren.
Maandag hebben we nog een inhaaldag en donderdag de sluiting met een modeshow (én publiek!) en iedereen neemt iets lekkers mee. Ze zijn mij dan ook aan het uitdagen wat ik wel niet zal meenemen...!

Vorige week zaterdag ben ik met een begeleider en 4 jongens de stad in geweest en hebben we shortjes, t-shirts en schoenen of slippers gekocht. Ik ben met Fabiano nog even bij zijn zusje Tatiane langsgeweest. Ze was zó blij en wilde meteen mee, maar ze moet even wachten tot ik mijn eigen plek heb. Het weekend ben ik in het tehuis gebleven en zijn we naar een club geweest met een zwembad. Elk uitje is een feest en ik ben dan ook blij dat wij het kunnen doen.

Vandaag gaan 4 andere jongens voor schoenen, maar ik ben erg moe dus blijf even thuis. Ik moet echt weer in het ritme komen en wennen aan het klimaat. Ik sta rond 6.30 uur op en ga 21.00 uur naar bed. In de ochtend heb ik de meeste energie en is het nog niet zo warm, maar rond het middaguur moet je niet buiten zijn. Gister was ik dat dus wel om mijn papieren te regelen bij de politie en ik was helemaal kapot daarna. Even rustig aan dus.
Verder sta ik weer mijn was te doen op de hand, slaap ik in mijn hangmat, eet ik elke dag bonen en rijst, loop ik op slippers en worden mijn voeten vies van het zand, stof en regen. Het is allemaal heel eenvoudig, puur en direct.

Naaicursus + kindertehuis

2007-10-17T17:44:00.000-07:00

De vrouwengroep van Casa Gianluca is maandag gestart met een naaicursus. Omdat ik straks ook met deze vrouwen ga werken doe ik ook mee. Het is voor 2 weken van 14.00 tot 18.00 uur. In deze 40 uur leren we een paar basispatronen tekenen en maken we 3 kledingstukken, een eenvoudige rok, een blouse/shirtje en iets naar keuze. Ik ben benieuwd, want het lijkt mij erg veel. De lerares weet iedereen goed te motiveren en het doel is om met het naaiwerk eigen inkomsten te genereren. De cursus wordt betaald door de gemeente en de deelnemers betalen een bijdrage voor het materiaal.

Omdat ik de kinderen nog niet gezien had en nu niet in het tehuis kan blijven vanwege de cursus, ben ik gisterochtend even naar het tehuis gegaan. Ze waren nog niet allemaal terug van het lange weekend, maar we waren blij elkaar weer te zien. Zaterdag gaan we de stad in, want een aantal hebben hard schoenen/gympen en wat kleding nodig. Het weekend blijf ik dan lekker bij de jongens.

Ik ben gister wel verkouden geworden. Het is weer wennen aan het klimaat, warm, vochtig, veel regen, wind en ventilatoren.....

Aankomst Belém

2007-10-15T06:05:00.000-07:00

Ik ben nu 4 dagen in Belém en zo langzamerhand kom ik een beetje bij van alle drukte tijdens de voorbereidingen. Vóór vertrek heb ik de hele nacht doorgewerkt om het huis goed achter te laten en alle bagage mee te nemen. Mijn broer Hans kwam mij halen om 5 uur. Ik voelde me als een zombie, maar had alles gedaan wat ik wilde doen. Bij check-in bleek dat ik 77 kilo bij me had, waarvan ik 60 kilo al had geregeld. De rest moest ik bijbetalen.
Aan boord redelijk geslapen en leuke mensen ontmoet. Ik maakte me een beetje zorgen over de 38 kilo gereedschap bij de douane in Fortaleza, maar het officiële document van het Consulaat opende alle deuren en ik kon zo door. Toen moest ik alles nog inchecken naar Belem. Ook daar probeerde ik iets te regelen met de bagage, maar iedereen had al zoveel zodat er niets te verdelen viel. Het was ongeveer 50 euro, dus dat viel ook wel mee.

Bij aankomst in Belém klonk er traditionele muziek en stond een folkloristische groep te dansen. Voor mij stond er een delegatie van 6 personen! Het was een heerlijk, warm welkom. Ik heb zolang even mijn intrek genomen in Casa Gianluca.

De volgende dag ben ik met ZeCarlos en Mery de stad ingegaan en heerlijk geluncht aan het water. Ik heb meteen een hangmat gekocht, een ventilator en een CD-speler. Voorlopig kan ik hiermee vooruit.

Gister naar o Cirio geweest, de jaarlijkse processie van O.L. Vrouw van Nazaret, beschermvrouwe van de Amazone. Een gebeurtenis waar 2 miljoen mensen aanwezig zijn. Het was weer een hele belevenis. De anderen wilde dichtbij het beeld lopen, maar daar kwam je niet bij. We werden bijna platgedrukt. Het beeld staat op een kar wordt voortgesleept aan een touw van een paar honderd meter. Als je écht een intentie of boetedoening hebt is het de kunst het touw te bemachtigen. Het is bijna niet te doen en is weggelegd voor de allersterkten. Gelukkig konden we op een verhoging staan en hebben het op een afstandje gevolgd. Mensen lopen met bootjes, huisjes, auto´s en plastic lichaamsdelen op het hoofd om voor te bidden of te bedanken. Er heerst een enorme devotie. Prachtig en emotioneel om te zien.

Na afloop zijn we naar huis gegaan voor de traditionele lunch met ´pato no tucupi´(eend). Daarna heb ik alleen maar geslapen en vanmorgen om 6 uur opgestaan. Ik denk dat ik een beetje bij begin te komen. Vanavond ga ik naar het kindertehuis, want de kinderen komen terug van een paar dagen thuis. Ik kijk er naar uit....

Drukte voor vertrek

2007-10-06T00:57:00.001-07:00

Het is zaterdag 6 oktober 2007 en ik begin een beetje nerveus te worden. Over 4 dagen vertrek ik weer voor 2 jaar naar Brazilië en er is nog een hoop werk te verzetten. Inpakken, opruimen, afscheid nemen, administratie overdragen, kapper, auto verkopen, huis verhuren etc. Er komt een hoop bij kijken.